vrijdag 19 januari 2018

(Ver)Huiswerk


Volgend jaar ben ik officeel 40 jaar arbeider. Op vele plekken heb ik gewerkt, in veel verschillende plaatsen en in veel verschillende panden. 
  • Via de industriële van Aalstweg in Hoorn
  • naar de AJ Ernststraat/Ulenpas in Amsterdam,
  • vervolgens naar de Startbaan in Amstelveen,
  • door naar de Capellalaan in Hoofddorp.
  • Overstap naar Kloveniersburgwal/Raamgracht in Mokum waarna ik plots in
  • Alkmaar belandde aan de Ampèrestraat. Na een rampzalig halfjaar gauw weer terug naar
  • Amsterdam: eerst de Grasweg in Noord en vervolgens de
  • Van Slingelandtstraat (zie de foto van augustus 2011) in de Westerparkbuurt. 
Mijn baas is een goeie. (Dat kan ik met een gerust hart zeggen: als u bovenstaand lijstje aanschouwt, weet u dat ik met deze hoeveelheid plekken ook veel verschillende bazen heb gehad.) Teamgeest is belangrijk, zo weet hij. En lenigheid van geest evenzo. Het begon te kriebelen: ter voorkoming van sleetsheid en gemakzucht plande hij een verhuizing in. Te lang op één plek, te lang dezelfde patronen: het zou maar leiden tot het accepteren van bestaande situaties. De beste remedie daartegen is verandering. En dus vond hij een nieuw kantoor. En dus kreeg eenieder huiswerk mee: de opdracht om zijn eigen archieven, laden, werkplekken en hoofden leeg te ruimen. Om te komen tot een nieuwe open blik, tot een frisse mindset. 


Gisteren ruimden we daar onze laatste spullen op, vandaag wordt er verhuisd. A.s. maandag begin ik aan de Zekeringstraat. Nieuwe start. Zin in.


zondag 3 december 2017

Sport en Spel


Het was eerder regel dan uitzondering. Bij ons in de familie werd gespeeld. Spelletjes vooral, van kaarten tot gezelschapsspel. Af en toe maakten we uitstapjes naar golf- of bowlingbaan. En elk einde van het kalenderjaar pakken we dat allemaal nog eens samen op: dan hebben we Lanenmannendag, die bestaat uit kaarten en biljarten. Zelfs een familie-visdag hebben we gehouden. Voornamelijk om het samenzijn overigens, er huist in onze familie geen professionele kwaliteit in een van de genoemde sporten. Een van de broers hangt ergens aan de muur als een van de hole-in-one-meppers van zijn vaste golfbaan, ik won ooit de jaarcompetite bedrijfsklaverjassen, andere broers hebben vele prijzen van hardlopen en mara- respectievelijk triathlons. Daarnaast zijn mijn jongste broer en ik regelmatig zegevierders in pub- of popquizzen die we met geselecteerde teams spelen (morgen ga ik testen of dat ook met een filmquiz gaat lukken). Sport, spelletjes , een vorm van competitie is ons niet vreemd.
Vroeger vierden we familiesinterklaas uitermate uitgebreid: tussen 20.00 en 02.00 lazen we verplicht door een encyclopedie aan sintgedichten heen, waarin historie, onzin en grappen om de hoofdrol vochten. Altijd gezellig, soms heel serieus. Vooral goed om het familiegevoel aan elkaar te toetsen. We zijn verre van perfect, maar zet de club zo'n middagje of avond bij elkaar en er gebeurt iets.


Vandaag gaan we weer een spelletjesdag doen. Ik heb er zin in. Broers en schoonzussen: immer vereend maar vanmiddag even een paar uurtjes tegenover elkaar!



vrijdag 13 oktober 2017

Vakantie Madeira sept-okt 2017


Alweer een stevige set werkdagen achter de rug, ik zou bijna vergeten hoe heerlijk de vakantie is geweest. Wij doen eigenlijk altijd een combinatie van inspanning en ontspanning: vroeg het hotel uit, de pas erin. Op Madeira is dat uitstekend te doen: het is vergeven van de wandelroutes. Bergen en ravijnen, water en lucht, groen en blauw: het is er allemaal. Als je deze kiest, kies je voor een natuurvakantie. Degenen die minder mobiel zijn, laten zich het eiland rondrijden. De hypersportievelingen doen alles wandelend (en ik heb zelfs fietsers gezien in de bergen). Wij deden - gewone, normale Nederlander als wij zijn - een combinatie van beiden. Zowel excursies als wandelingen, zowel varen als kuieren.

Het eerste dagje was een inregeldagje: in het holst van de morgen van Schiphol vertrokken, mooi op tijd in de ochtend op de plaats van bestemming. Na inchecken het busje naar de stad Funchal genomen om daar weer eens opnieuw mee kennis te maken.

Direct boekten we een vaartochtje met de catamaran. Als het dan toch regenachtig en miezerig was, dan konden we dat beter op een wat ruigere zee doen. Zo leek het. Toen we de volgende dag uitvoeren, waren we al een beetje natgemotterd. Maar nog geen vijf minuten buiten de haven brak alles open: de oceaan was een spiegeltje, de zon deed al gauw zijn werk. Dit was fijn! Vooral toen we op de 3 uur durende vaartocht ook nog eens tegen vier verschillende soorten dolfijnenfamilies aanliepen. The Bottlenose, The Pilot Whale en nog twee die me inmiddels qua naam ontvallen zijn. Vrolijk dartelden ze rond ons bootje. En je kan zeggen wat je wilt, toeristisch of niet, maar het geeft je een fijn gevoel om die dieren te zien.

Daags erop: wandeling nummer 1. Paul de Serra was het doel: wandelen op een hoogvlakte, beetje stevig dalen en stijgen. Helaas helaas: we reden ernaar toe in dikke mist, het miezerde en het was koud. Gids Bruno zei het heel open tegen ons: dit is wat je de komende vijf uur gaat krijgen. Geen uitzichten, je bent binnen een half uur koud en nat terwijl je vijf uur moet. Als jullie willen wandelen, dan doen we het maar ik stel een plan B voor. Plan B werd het, gelukkig. Vanaf Prazeres een kilometer of 12 langs een levada, easy piecy. Maar toen "the boys were separated from the men". Waar andere wandelgroepen de levada bleven volgen, sloegen wij af en begonnen aan een heel steil en heel oud pad. Nog net niet loodrecht naar beneden, haarspelden all over the place. Ontzettend lastig, maar ook ontzettend mooi. Een fabelachtig uitzicht over de oceaan, langzaam kregen we het kustplaatsje Paul do Mar in zicht. Het geboorteplaatsje van een heeeeeel bekende voetballer, maar niet hypertoeristisch. Blij dat we uiteindelijk het caféétje met oceaanzicht bereikten.


Zondag was voor een excursie. Met een jeep door het midden van het eiland, een korte maar simpele wandeling bij Ribeiro Frio: de Balcoés- wandeling hadden wij zes jaar terug al gedaan, maar niet in deze weersomstandigheden. Mistig en nat , en dat zorgde ervoor dat het geheel aangenaam spooky werd. Fraai om te ervaren hoe de natuur er anders uit gaat zien als het weer er de baas is. We spendeerden de dag in goed Brits gezelschap: twee oudere echtparen, de een uit Schotland en de andere uit Yorkshire. Erg fijne gesprekken, heerlijk samen gegeten en uiteindelijk nog een fijn stukje door het regenwoud gejeept!




Maandag was een kalme dag: het weer knapte op, we deden wat zwemwerk en we togen naar het hoofdstadje en kropen in de kabelbaan naar het hoger gelegen Monte.

Dinsdag was opnieuw geblokt voor een wandeling: we wandelden een berg-/levadaroute rondom de voormalige hoofdstad Machico. Schitterend uitzicht over het dal rondom die stad, langs ravijnen en plantages. Makkelijke wandeling, beter voor de voetjes van Anneke, maar desalniettemin weer de ogen uitgekeken.






Next jeeptour: een irritant mannetje als gids die pas wat minder ergerlijk werd toen ie de andere gidsen in de andere jeeps achter zich gelaten had en hij met ons verder trok naar de noordoostpunt van het eiland. Want rumfabriek en forellenkwekerij zijn natuurlijk leuk en aardig, maar op dat ruige schiereiland (Punto de San Lorenzo) kwam ik pas echt aan mijn trekken: vulkanisch rode gronden, pulverend lavasteen en hard basalt, ruige rotsen en schitterende kliffen. Reeds lang zijn de vulkanen in ruste, een van hen was zelfs voor de helft afgesleten door de erosie van de oceaangolven. Maar wat maakt dat toch altijd een indruk op me. Blij word ik ervan, maar ook stil en eerbiedig: meneer natuur is de baas. Al miljoenen jaren. En ik ben blij dat ik daar af en toe wat effecten van mag aanschouwen.





Vrijdag. Mijn eega voelde zich niet geheel fit om de wandeling aan te gaan, dus ik sloot in mijn eentje aan bij een kleine groep. Levada-wandeling van Ribeiro Frio naar Portala. Menigmaal beschreven als de mooiste die ze hebben (niet de populairste, dat is de 25 Fontes-wandeling bij Rabacal). Opnieuw - het wordt vervelend - duizelingwekkende hoogten en diepgroene ravijnen, her en der uitzicht op de drie hoogste Pico's van het eiland. Ik was een blije gup: bergen doen wat met me en daar kon ik nog even optimaal van genieten.




We sloten de dag af met een cocktail in het dagelijkse happyhour, we kregen er bijna geen eten meer in: het was allemaal goed geweest. Inspannend , maar toch ook wel ontspannend. Weer opgeladen voor een paar maanden, het duurt weer even voordat we de koffertjes weer mogen pakken.

zondag 8 oktober 2017

Levadas : irrigatie van de geest


Een levada is een irrigatie-kanaal. De letterlijke vertaling is "transport" : ze zorgen ervoor dat het water vanuit de bergen wordt doorgesluisd naar drogere en lager gelegen gebieden. Het is voor ons Nederlanders moeilijk voor te stellen, maar veel landen kennen een omgekeerd waterprobleem. Zij moeten dus intelligent omgaan met hun voorraden. 

Op Madeira zijn er zo'n 250 levada's , veelal uitgegraven met mensenhanden die zo'n 200 jaar geleden met pikhouwelen de bergwanden af bikten om het water vrije doorgang te geven naar hun akkers. Zoals wij dijkgraven hebben, heeft Madeira levada-managers, die rechten verkopen op het aftappen van water en die in de gaten houden of de levada niet verstopt, niet lekt en dergelijke. 

Het toerisme heeft er baat bij want de bezoekers van het eiland kunnen kiezen uit vele wandelingen langs deze prachtige stukken. U zult wellicht zeggen: wat is daar nou aan, een stukkie lopen langs zo'n kanaaltje? Welnu, ik kan u zeggen dat er niets saai aan is (zoals wandelen sowieso veel enerverender is dan menig criticaster denkt).

Ten eerste is er in Madeira bijna niets vlak. Water zoekt het laagste punt dus levada-wandelingen zijn altijd óf afdaling óf beklimming. Dat maakt de variatie aan wandelingen van een lichte categorie tot middel categorie (voor zware wandelingen moet je dan weer de bergwandelingen en/of boswandelingen gaan doen, daarin zitten veel trappen en steile paden). 

Wij liepen de afgelopen week langs bosbrandgebieden,

langs mossige bergwanden ,


langs salamander-woonwijkjes,


langs fruit- en groentebomen (maracuja, avocada, bananen, bananenpassievrucht, kastantje),


langs tuindersvelden (zoete aardappel, yam, bonen, kruiden) ,

langs watervallen ,


langs bijzondere bomen (een daarvan noem ik maar de "pandaboom"),


door tunneltjes, 

soms waanden we ons in Indonesië,


soms waadden we over poeltjes en hielpen we elkaar door diepe dalen. 

En altijd en overal was er dat prachtige zicht op de Pico's , de drie hoogste bergen van Madeira die een hoogte kennen tussen de 1400 en de 1800 meter .
Uitermate voldaan voel je je als je de wandeling volbracht hebt. Sta stil als je een foto maakt, dat is de beste tip die ik wandelaars kan geven. Als je dat in gedachten houdt kan je niks gebeuren, zelfs niet op de smalste richeltjes. Mijn geest is weer doorgespoeld , het stroomt allemaal weer. 

Er zijn prachtig informatieve gidsjes te koop, wij hebben het 50-wandelingen-gidsje van Rolf Goetz (uitgeverij Rother Wandelgidsen) veelvuldig geraadpleegd.




maandag 11 september 2017

Shirt Story - aflevering 16 : Niemand Hier




T-shirts heb ik zat. Een paar planken vol, ik draag er toch al gauw een stuk of zes per week. Sommige van die t-shirts draag ik niet zomaar, daar heb ik een verhaal bij. Vandaag aflevering 16: Niemand Hier.

Het zal je maar gezegd worden: "je bent de enige ouwe man die ik ken".  Het werd tegen mij gezegd door de sympathieke HhhH (Hoornse hip hop Held) Steven Engel.
Voor de opnamen van de clip van zijn nieuwe single "Dagdromer" had ie een strenge schoonvader nodig, die zijn hoofdrolspeler even streng de regels van het ware leven zou uitleggen. Het leven kon niet altijd feest zijn, er bestond zoiets als gezins- en toekomstplanning en er moet nu eenmaal brood op de plank.
Ik een pak aan, mijn serieuze bril op , voila: in no time was ik van losbol omgetoverd in een strenge meneer. De rest is geschiedenis, Steven's carrière ging sky high, hij musiceert nu met grote vaderlandse artiesten als Bart van der Weide van Racoon en Paul de Munnik van Acda &.

Afgelopen weekend zag ik hem weer eens, op Vestivolt. Een kleine intieme setting, op een bootje dat aangemeerd lag aan de Markermeerse kustlijn. Steven heeft niet meer nodig dan een plateautje, een microfoon en een set beats. De rest van zijn act is communicatie, en daar is ie gewoon verdomde goed in. Net op tijd had ie -tijdens het brengen van "Dagdromer" door dat die "strenge schoonvader" in zijn publiek stond. Ik moest al om hem glimlachen, maar nu helemaal.


Mijn gedachten gingen terug naar Eipop, ongeveer een decennium geleden. Steven zou met Daniël een set Woonbootproducties ten gehore brengen in zijn thuishonk, in 't Kroegie. Maar de apparatuur weigerde en er kwam niets de woonboot af.
Ik rende het Kerkplein over en checkte bij Nico of onze SWAF-rockstage niet een paar kwartiertjes over had om een hiphopper te herbergen. "Wat heeft ie nodig?" , vroeg Nico. "Een microfoon en een cd-speler', was mijn antwoord. "Laat maar komen" , was Nico's reactie. Hardhollend ging ik terug en tien minuten later hadden we Engel's eerste optreden in Swaf. Hij pakte de punks, anarcho's en rockers in met een ontwapenend fijne set. Ze zongen zelfs mee, aan het eind.

Ik vind hem sympathiek, ik zal hem blijven volgen. Dus koop ik bij elke nieuwe plaat die uitkomt een exemplaar. En, als het effe kan, ook een t-shirt. "Niemand hier", het staat op zijn nieuwe plaat. Check die gast!

zaterdag 2 september 2017

Jur y Jaime


November 2004.
Met een rock-n-roll-band richting een van de meest rock-n-roll-e weekenden die ik ooit meemaakte. 1800 km heen, 1800 km terug. Tussendoor een optreden en een dorpsfeest. Legendarisch, ik kan er uren over vertellen en met mij nog een aantal mensen. 
De ochtend van vertrek ontmoet ik een lieve blonde jongen, die eerder dat jaar was aangehaakt bij "onze scene". Hij ging mee, hij wilde het allemaal wel eens zien. Vanzelf ging het allemaal niet, hij had moeite om zich over te geven aan de wildkampeer-mentaliteit die we hadden. Poepen in een gat in de grond, daar aarzelde hij over. Dat ie daardoor een paar dagen wat moeizamer rondliep in zijn broek met vlammen op de broekspijpen, dat nam ie voor lief. Voor de feitenneukers onder ons: het is hem uiteindelijk gelukt, op een ochtend trok hij erop uit en hij kwam gelukzalig glimlachend terug.


Dat dorp, dat bleef hem trekken. Op deze foto , gemaakt op de weg erheen, zie je al hoe hij (uiterst rechts) verlangend richting de bergen keek om dat prachtige dorpje te kunnen zien. Na het opplakken van een AFA- en een SWAF- sticker klommen we met onze bus de berg op. Hij raakte gecharmeerd van de sfeer en zei nonchalant "ik zou hier best kunnen wonen".  Inmiddels ,13 jaar later, woont ie daar inderdaad. In ieder geval een deel van het jaar. Kocht er een woning, verbouwde het een en ander en mengde zich onder de dorpelingen. Hij ontmoette er zijn grote liefde. Hoe fijn. 

Vandaag starten ze aan een reeks van huwelijksfestiviteiten. Maar liefst 3 partijen gaan ze geven en wij mogen bij de aftrap zijn. Hij was "best man" op mijn huwelijk, ik mag vandaag zowel ceremonieel als muzikaal voor een en ander zorgdragen. Ik heb hem lief.

Jur y Jaime, te deseo amor y felicidad.


zaterdag 12 augustus 2017

Tod FC


Als je eenmaal de kalme wateren bevaart, komen geheid de gedachten terug aan woester zeeën die je bevaren hebt. Begin jaren 90 was ik ook al actief stapper en arbeider, maar ik deed er toen ook nog een stevig potje sporten naast. Het volleyballen had ik er net aan gegeven, maar veld- en zaalvoetbal deed ik nog volop. 

Het heeft me vele vriendschappen gebracht en zelfs enkele voetbalreizen. Door een ontmoeting op het Hoornse Unemployment Beach ging de deur naar Engeland open. We kregen contact met een jongen uit het Noord-Engelse Todmorden. Jaja, hij voetbalde ook en het zou toch grappig zijn als we ons Swaf- team, de Brokkels, zouden kunnen laten spelen tegen zijn Todmorden FC. 
Dat had ie niet moeten zeggen. In no time hadden Henk, Andre en ik de contacten wat verder aangesnoerd en waren de afspraken gemaakt. De rest is historie. 
Wij zijn als team zeker twee, wellicht drie keer daar geweest en zij zijn ook twee keer hierheen gekomen. Wij bezochten de prachtige regio aldaar, zij konden met ons mee naar Koninginnedag in Amsterdam ("we're gonna write to Elizabeth : we want a party like that!" ) en ze bezochten met ons het vacuum cleaner museum in de Hoornse Haven. 

Het is nog een geheim maar vandaag komt één van die mannen weer naar Hoorn. Ik hoop zo dat ie nog een keertje'"Are you lonesome tonight" gaat playbacken.

Voor mijn Hoornse medespelertjes van toen, ik heb een paar mapjes foto's teruggekregen van de reisjes en bezoekjes uit die tijd. Als je benieuwd bent hoe je er toentertijd uitzag, geef me een sein en ik zoek of ik je er tussen heb staan.