Begt en de Verbeelding

  Film was mijn heldin, afgelopen jaar ook weer. Film is leerzaam, film is ontspannend. Film is onverbiddelijk hard, film is ontwapenend zacht. Hoewel ik meer hobby's heb, is film het afgelopen jaar wel alle andere gaan overheersen. Niet eerder zag en beschreef ik zoveel films, niet eerder bereikte ik daar ook zoveel mensen mee, niet eerder toerde ik ook zo bewust door Noordholland om her en der  films te bekijken (net zoals ik overigens met mijn filmquiz-vrinden weer door het héle land toerde om onze film- en pubquizzen over het voetlicht te brengen). Maak u geen zorgen, ik ga hier geen 2025 films uitlichten, nee: ik ga u in een aantal alinea's uitlichten wat "het filmjaar 2025" voor mij betekende. 1) DE BESTE FILMS Lijstengek als ik ben, ordende ik ook weer voor mijzelf (én voor de VPRO Cinema- resp Volkskrant Film van het Jaar verkiezing) welke films op mij de meeste indruk maakten. 1) Heldin 2) Second Victims 3) Loveable 4) Sentimental Value 5) Die my love 6) I...

Charles Dickens, mensen. Herkent u de quote? Zo nee, dan staat u nu ten dele op het verkeerde been. Zo ja, dan weet u wat er nog achteraan komt. Daarover straks meer. Eerst maar eens aan u verklaren waarom ik 2025 mijn beste jaar sinds jaren vond.  THE BEST OF TIMES Welnu, die verklaring is simpel: na bijna 35 jaar van afstand mocht ik m dan toch weer omhelzen. Inmiddels een man, die geweldige zoon van me. Beiden een rollercoaster-leven achter de rug maar nu kregen we de kans om die pieken en dalen sámen te bewandelen. Bijna 40 is ie nu, een slimme en uitermate sociale man vooral. Wat een feest is het om hem, een schoondochter én een kleinzoon als verrijking van hét leven, maar zeker mijn leven te hebben. We hebben een onnavolgbaar mooie toekomst voor ons, eentje waar we het verleden op gefundeerde wijze in gaan passen. Een weelde, zeg ik u.  Met zwellende trots keek ik ook dit jaar weer naar de sociale begaafdheid van mijn dochters. Hoe zij hun levenspad bewandelen, hoe zij e...

De dame in het zwarte jasje is mijn moeder, Theresia Everdina van de Beld. Daarnaast staat op rechts haar eigen moeder (en daarmee mijn oma) Alberta Oortwijn. De foto is genomen in 1951, tijdens een pelgrimage van de dames naar het Assisi van de heilige Franciscus. In het gezin van de Beld draaide het om religie: vervulling van de kinderwens bleef lang uit, waarna zij in een ernstig gebed haar Heer het volgende verzocht: "Heer, schenk mij kinderen en ik schenk ze vervolgens allemaal aan u". Haar gebed werd verhoord: maar liefst vijf kinderen kreeg ze. Daarmee zette ze de roomse productie als volgt uiteen: twee zoons werden priester, de oudste dochter werd non, de jongste dochter was 'arm van geest' en daarmee sowieso een kind van god. En in het midden, daar zat mijn moeder. Om gehoor te geven aan de belofte van haar moeder ging ze aan het werk bij diverse pastores in net zo diverse oostelijke parochies.   Op de voorgrond: Theodorus vd Beld sr (mijn opa),  in het midde...