Begt en de Verbeelding

Zelden waren we zo aan vakantie toe, wij beiden. Pittige tijden achter de rug op onze respectievelijke werkplek, daarnaast al dik anderhalf jaar aan huis gekluisterd door de corona-affaire. Het zal ertoe bij hebben gedragen dat we zo dik tevreden waren op deze reis. Slim ingedeeld: ruim de tijd genomen met een 11-daagse reis. Die ruimte namen we omdat wij doorgaans gretig en intensief de schoon- en bijzonderheden van ons reisdoel opslurpen, maar we hadden nu behoefte aan ruimte in het schema. En dat werkte. Veel gezien en gedaan, maar ook voldoende momenten ingebouwd voor totale ontspanning. Het gegeven dat ik anderhalf boek heb uitgelezen tijdens deze trip zegt al dat ik er de tijd voor genomen heb. Archeologie kwam aan bod, uiteraard veel natuur en cultuur, maar ook gewoon een strandbedje en een duik in de blauwe plomp die Egeïsche zee heet. Veel gefietst, veel gezwommen en gezworven, maar ook de tijd voor terras en restaurant en vooral: voor elkaar. "Op het goede' , zo proo...

 Eind juli, 1996. Met een ferme klap zette broer Dick de voorhamer op de stenen van de open haard. Daarmee gaf hij het startschot voor een maand lang fors verbouwen. Broers, neven, vrienden en vriendinnen: ieder droeg een steentje bij om het door mij opgestelde excelsheet af te werken: wanden en vloeren. Trappen en balken. Latten en planken.  Deze week is het 25 jaar geleden dat ik de sleutel kreeg van mijn huidige woning. Nou ja, kreeg: kócht natuurlijk. Heb daarna nog twee keer zo'n koopakte ondertekend voor ditzelfde huis: de eerste keer in 2002 bij de boedelscheiding ten gunste van mijn ex, de tweede keer een paar jaar later toen ik via prettiger percentages de te betalen rente omlaag kon krijgen.  De beide heren die de badkamer destijds bouwden, leven al niet meer. Zo ook een van de twee keukenkampioenen en mijn oudste broer die de eerste behanglagen op alle kamers verzorgde. Jammerlijke uitvallers in een lange reeks van klussers en techneuten die we hier in het oude...

  Morgen gaan de cafés weer (ten dele) open. Dat vind ik fijn, ik ben een caféganger. En omdat ik gisteren voor het eerst sinds een maand of 10 weer eens in Amsterdam was, worden zulke feiten in mijn hoofd gecombineerd. Een ode aan de Amsterdamse kroeg, ik kom al 40 jaar op de meest diverse bruine lokalen.  Hoewel ik natuurlijk ook Noord (de Pont), West (Westergasterras en West Pacific) en Oost (café Eik en Linde) wel frequenteerde , zitten het leeuwendeel van mijn historische favorieten toch wel in Centrum en Zuid. Daar liggen heel wat geld, heel wat lol , heel wat drank en oeverloos veel gesprekken van mij verstrooid.  De Pijp bijvoorbeeld, met destijds de 2e vestiging van café Swaf, nu bierencafé Gambrinus. Was, samen met het verderop gelegen café de Kwibus, altijd de laatste stop voordat we bij het huis van mijn broer belandden. Ik had daarvan de sleutel, zodat ik altijd in de hoofdstad kon crashen en niet steeds op tijd met de trein terug hoefde. Dan hadden we doorga...

  tussen 0 en 59  Morgen verjaar ik. Meestal geen grote gebeurtenis (al heb ik het meermaals groots gevierd), maar nu gebeurt er toch wat met me. 60. Spel het, zeg het : Z-E-S-T-I-G !   tussen 10 en 59 Er was een tijd dat ik zestig heel erg oud vond. Nog even los van het feit dat ik dacht het zelf nooit te gaan halen (daarvoor leefde ik voor mijn gevoel te onstuimig) , zestig, dat waren je ooms en tantes, dat waren je buren en die mensen van de winkel. Nu heb ik broers en vrienden in de zestig, nu zie ik het overal om me heen: zestig, dat word je gewoon. En sterker nog: er komt nog veel meer: mijn zussen en zwager doen al een tijdje iets met een 7, mijn schoonouders slaan zich er ook doorheen en over een paar jaar beginnen mijn broers (oudste nu 67) ook die getallenreeks op te slokken. Maar ik? Ik 60? Wat kan ik dáár nou mee?   tussen 20 en 59  De vorige drempeltjes nam ik tamelijk onbezonnen: bij tien was ik nog de aanstaande nerd met belachelijk hoge...

 Het was een beetje een rommeltje geworden, daar achterin de tuin. Niet gek natuurlijk als je er al 25 jaar woont. Dan ga je dingen opslaan op plekken waar je vervolgens bijna niet meer komt. Dan ontstaat er een composthoop naast je gammele zelfgebouwde schuurtje, dan gooi je restanten bouwmaterialen achter dat schuurtje waar je uiteindelijk toch nooit meer iets mee doet. Er waren uiteindelijk diverse aanleidingen om er iets aan te gaan doen: een jaar lang thuiswerken en niet op vakantie kunnen maken dat je veel meer tijd in en om je eigen huis doorbrengt. Dat vraagt om efficiënter gebruik van je ruimte. Daarnaast zorgt de nieuwe baan van mijn vrouw ervoor dat ze een e-bike heeft aangeschaft om van de ene stadswijk naar de andere stadswijk te kunnen snellen. Zo'n fiets kan niet voor het huis staan, zo'n fiets kan niet in huis staan. Dus moest er ruimte gecreëerd worden waar zo'n ding achter slot en grendel kan.   We gingen in overleg met die heerlijke meneer van klusbedrij...

 Film en muziek. Het zullen je hobby's maar zijn. Al mijn hele leven loop ik achter beide fenomenen aan, het heeft me veel gebracht. Uitermate jammer dat ik het nu niet meer buiten de deur kan beleven, maar thuis valt er ook veel te genieten.  Ik ben aan een "second life of vinyl" begonnen. Enkele jaren geleden de eerste vinylplakken weer aangeschaft, inmiddels staat er al weer een aardig rijtje hier in de kast. Daarnaast heb ik ook nog eens al mijn cd's gedigitaliseerd, hetgeen - aangevuld met wat downloads en digi-aankopen- leidde tot een zeer uitgebreide Itunes-MP3 verzameling. Die gaat voorlopig ook niet weg omdat er zoveel dingen in staan die niet op Spotify te vinden zijn en daar waarschijnlijk ook nooit zullen komen. Ik moet er niet aan denken om nooit meer De Div te kunnen luisteren, bijvoorbeeld.  Spotify, ik noemde het al. Het is hypermakkelijk, we hebben een family-abonnement hetgeen ongebreideld gebruik mogelijk maakt. Ik maak playlists als een bezetene : ...

 Het komt hard aan  Hoe zeer een bericht als dit zich ook had aangekondigd, ik had het niet in deze fase verwacht. Net een beetje aan de beterende en wijzere kant en dan toch is het opeens over.  We gingen lang terug, bijna 40 jaar. Elkaar ontmoet op een terrasje tijdens de kermis en al snel ontstond er een jarenlang makkerschap. Van die vroege middagen dat hij alvast de kroeg opengooide en ik met hem meeging om lekkere muziek door een lege kroeg te laten schallen. Van nachtelijke borrels in de Grote Waal en van toertjes in dat rare Daffie van hem. Van het schaken van vele vrouwen, van het elkaar ritueel toezingen van het liedje " My Perfect Cousin " van the Undertones. Van onze gedeelde liefde voor Britse popliedjes van Kinks tot Jam, van XTC en Blur tot Pulp. Van reisjes naar Terschellig en naar België, van midden in de nacht besluiten om de volgende dag vrij te nemen en naar de Elfstedentocht te reizen.  Maar ook van de rust die er later neerdaalde, van stapp...