BEGT! BEGT! - Een dankwoord aan een inspirator

 

Bijna alles is al gezegd, maar toch wil ik daar nog een klein verhaaltje aan toevoegen. 

Afgelopen week overleed Wim T. Schippers. Programmamaker, kunstenaar, stemacteur. En nog van alles meer. In alles wat hij deed, was hij een rebel. En juist daarin is hij een groot voorbeeld en inspiratiebron voor mij geweest.

First and foremost: hij is de man die ervoor gezorgd heeft dat ik onder de nickname door het leven ga waarnaar dit blog is vernoemd. Zijn immense vertolking van Sesamstraat-pop Ernie gaf deze handpop niet alleen een stem, maar vooral ook een karakter. Zo goed en zo kwaad als het ging, imiteerde ik zijn stem om complete scenes uit de kinderserie te declameren: ik hield er mijn broers en schoonzus mee uit hun slaap als die weer eens een avondje thuis sliepen: O sole mio! Toen ik later met een van die broers in hetzelfde bedrijf kwam te werken, riep hij me altijd al van ver door de gang: BEGT! BEGT! 

Uiteraard namen collega's dat over, een alias was het gevolg. Ik begon columns te schrijven voor het personeelsmagazine, u mag raden onder welke naam dat gebeurde. Toen ik later hier ter stede als columnist bij de lokale radio aanmonsterde, waren presentatoren Cornelis Putemmer en Christaan Heydenrijk degenen die me aan bleven kondigen als BEGT! BEGT! De verpersoonlijking ging zo ver dat een schoonzus er ooit een sinterklaassurpise aan wijdde: ze breidde voor mij een trui. Dè trui! Ik hoefde hem maar aan te trekken om Ernie te worden. U moet weten: ik ben geboren in een verkeerd lichaam. Ik heet Bert, maar ik bén Ernie. Beetje stout, vaak vrolijk en vriendelijk.

Minstens zo belangrijk aan Wim T. was echter zijn rol als rebelse programmamaker. Ik ben geboren in een streng katholiek dorp, in de jaren 70 waren nog goed de gevolgen te merken van die religieuze invloeden (eenmaal zat ik bij een vriendje thuis tv te kijken, maar zijn moeder zette de toch niet al te radicale Stratenmakeropzeeshow úít omdat het thema van de aflevering "Verliefd" was. En wie weet zouden onze oortjes dan de verkeerde dingen horen). Schippers doorbrak alle taboes, ik zag ze allemaal: Van Oekel's Discohoek, De lachende scheerkwast, Op zoek naar Jolanda, De ondergang van de Onan. Mijn moeder, op haar breistoel naast de kast, vond het verschrikkelijk maar ze was ruimdenkend genoeg om te snappen dat de tieners van toen precies dit nodig hadden. Onaangepast gedrag, satire en bloot: we floreerden erop, het zette onze geest in een richting die we nooit meer hebben losgelaten. Vrij denken, wars zijn van conventies, zo af en toe een grove opmerking, maar immer met humor en met een grote zucht naar vrijheid. Daar dank ik Wim T. Schippers nog altijd voor.