Begt en de Verbeelding

  Bijna alles is al gezegd, maar toch wil ik daar nog een klein verhaaltje aan toevoegen.  Afgelopen week overleed Wim T. Schippers. Programmamaker, kunstenaar, stemacteur. En nog van alles meer. In alles wat hij deed, was hij een rebel. En juist daarin is hij een groot voorbeeld en inspiratiebron voor mij geweest. First and foremost: hij is de man die ervoor gezorgd heeft dat ik onder de nickname door het leven ga waarnaar dit blog is vernoemd. Zijn immense vertolking van Sesamstraat-pop Ernie gaf deze handpop niet alleen een stem, maar vooral ook een karakter. Zo goed en zo kwaad als het ging, imiteerde ik zijn stem om complete scenes uit de kinderserie te declameren: ik hield er mijn broers en schoonzus mee uit hun slaap als die weer eens een avondje thuis sliepen: O sole mio ! Toen ik later met een van die broers in hetzelfde bedrijf kwam te werken, riep hij me altijd al van ver door de gang: BEGT! BEGT!  Uiteraard namen collega's dat over, een alias was het gevolg. ...

  Wierschuur 1993: Paul ontwaakt Afgelopen week gleed hij uit het leven weg, oude makker Paul (die in de volksmond al jarenlang Paulus was geworden). Zijn lichaam was op, een logisch gevolg van de tamelijk chronische verwaarlozing die hij erop los liet. Waar het lichaam hem in de steek liet, bleef zijn geest echter rotsvast overeind: in mijn leven heb ik weinig positievere mensen gekend dan deze ouwe gap. Voor iedereen een praatje, altijd een grijnzende groet ("He, morrie joh!") en doorgaans op zoek naar een gunstig gesprek over sport of muziek. Die montere blik op het leven moet diep in hem gezeten hebben, want hij kwam van ver. Het tragisch overlijden van zijn vader, de scheiding van zijn eerste vrouw (één keer kwam hij voor de wedstrijd met een brief in de hand het voetbalveld op om mij te vragen deze onbegrijpelijk juridische tekst aan hem uit te leggen. Het viel hem zwaar dat hij dit niet gewoon met een paar goede gesprekken had mogen oplossen.), het stuntelige ontslag b...

Anna Olsthoorn, 26 mei 2026 Hoe doe je dat, op aarde landen na zulke mooie berichten? Ik heb mezelf de tijd gegeven om hier heel langzaam in te groeien. Want gaat het ooit wennen, dat gevoel dat je bijna struikelt over de gelukzaligheid? Dat ik een trotse pappie ben, dat wisten jullie al lang. Maar ik ging onlangs op voor de masteropleiding. Op dit blog schreef ik al vaker over de dochters, vorig jaar schreef ik nog over de hereniging met mijn zoon. En alsof die prachtige clustering van geweldige mensen om me heen nog niet genoeg is, kwam daar ook stap voor stap de gezinsuitbreiding bij: door het samenwonen met Koen bracht dochter Luka twee nieuwe loten aan de stam, twee lieve kinderen die hier zo af en toe over de vloer hupsen. Louie, Anneke en Juul De terugkeer van Ian in mijn leven bracht ook zijn lieve en krachtige Mariëlle bij ons, ze werden daarbij vergezeld door jongeheer Daan, die daarmee dus als enthousiaste kleinzoon werd aangemeld. Dat klinkt allemaal al prachtig, maar de ge...

WAT! EEN! REIS! De afgelopen drie weken trokken we door Egypte: van het midden naar noord, van noord naar zuid, weer terug naar het midden, van midden naar oost en tenslotte weer terug. Opper en Neder, zo u wilt. Een jaartje geleden vroeg mijn Anneke - immer de grote vakantieplanner hier ten huize- welke grotere reis ik in 2026 graag zou willen maken. Mijn gedachten dwaalden af naar 1986: een voor mij roerig jaar dat ik in een piramidevormige doofpot wilde stoppen. Dat kon alleen door met mattie Kees een reis te boeken die ons langs een goed deel van de oudheden van de Egyptische beschaving bracht. Toffe herinneringen, maar slechts een stuk of zes foto's: de rest was gesneuveld in de ontwikkeling (letterlijk ja, zo ging dat toen). Anneke kent mijn liefde voor "ouwe stenen" en ze gunde mij deze intensieve trip. Op de laatste dag van de reis vierden we mijn 65e verjaardag, we vonden dat dit best op een gedenkwaardige plek mocht gebeuren.  Naar Egypte, dan ben je bijna wel v...