Begt en de Verbeelding

Gek word ik ervan. Mijnnuon.nl MijnING.nl MijnZiggo.nl MijnNS.nl en ik vergeet er vast nog een paar. Ik werk zelf al aardig wat jaren in de communicatieve wereld, en meer specifiek in de datakant ervan. Derhalve weet ik vrij veel van bestandenbeheer en klantenbeheer in het bijzonder. Ik moet dan ook duidelijk maken dat ik het volgende beschrijf vanuit mijn gevoel als klant. Want dat ben ik natuurlijk zelf ook. In ieder geval bij die bovenstaande firma's, maar ik weet dat ik nog in minimaal 1000 andere adresbestanden sta. Ga uzelf maar eens na: nog los van uw energieleverancier, uw bank, uw zorgboer, uw internetprovider en/of kabelboer, uw mobiliteitsleverancier, uw belastingdienst en uw gemeente staat u ook nog eens in de bestanden van bedrijven die u zelf kiest. Waarmee ik zeggen wil: voor een aantal diensten zijn wij verplicht een keuze te maken omdat leven zonder energie, zorgverzekering, bankrekening, internet of vervoer niet alleen zowat onmogelij...

Met de jaren word je er beter in. Je vreest niet meer dat je mensen tegen de schenen schopt als je "Nee" zegt. Geloof me: ondanks mijn sporadisch ferme taal ben ik een weekhart die er veel over nadenkt wat anderen van hem vinden of verwachten. Moet ik blijven presteren, moet ik continue acte de présence geven? Ik leer het steeds beter. Niet meer alle drie de weekendavonden volproppen met feestelijkheden. Is de start van het weekend ronkend, dan is een van de andere dagen voor rust en contemplatie. Of gewoon allebei. Gisteren liet ik daardoor een unieke kans op een huiskamerconcert lopen, omdat ik wist dat ik anders al weer te snel in de rol van evenementen-stapelaar zou gaan spelen. Nog maar net thuis van een avond-en-nacht festivallen zou ik direct weer doorgaan naar het volgende. En waarschijnlijk met de meute meegegaan naar het concert dat na afloop elders in de stad werd gegeven. Ik weet nu dat het me niet kwalijk wordt genomen dat ik deze liet passeren Ik lee...

Eigenlijk begon het al op 31 maart. Een woest feestje met dansuurtjes tot diep in de nacht. Ton & Henriette waren - met mij- de volhouders. Zoals toen vaker gebeurde, bleef ik hangen waardoor de slaapstadia nog slechter bereikt werden dan ze door dat feestje al waren. Maar toch, maar toch: de volgende morgen op tijd eruit om brik en brak te verenigen. De bus stond klaar, alle toenmalige vaste bezoekers stapten in voor een ritje naar Amsterdam. De Heineken-brouwerij! We moesten van Cees en Nico maar eens weten waar ons geld naar toe ging. In straf tempo volgden we de rondleiding, daarna vingen we pas het echte feest aan: de proeverij. Cees Ruiter en Jules Otto hieven de klassieker "Oh Susannah" aan en vele handen landen op de lange tafels. Een kabaal van jewelste. De andere aanwezige groep, door Cees vredelievend het "COC Veenendaal" genoemd, werd overbluft en viel nog stiller dan stil. De proeverij werd een slemperij  ,waarna zich een ware diaspora ont...

Dat je door een jongere generatie overvleugeld raakt, dat is een onvermijdelijk gegeven. Dat zulks binnen je gezin gebeurt, is iets wat je aanvankelijk alleen maar kunt hopen om vervolgens - als het gebeurt- met gepaste trots aan je kinderen de dankbaarheid te tonen. Heuristiek : de kunst, de wetenschap, de leer van het vinden.  Na een paar maanden werken met omwegen, handmatige oplossingen en ook met onmogelijkheden werd het omgaan met mijn oude laptopje me langzamerhand te lastig. Ergens in de wizardjes van de update van mijn mailprogramma of mijn browser had ik vergeten een vinkje uit te klikken en ik had een verzameling malware op de laptop staan die me het gebruik bijkans onmogelijk maakte. Toen mijn dochter dat gisteren ontwaarde , greep ze in. Ik wilde haar iets tonen op een website en paste mijn sinds kort gebruikelijke omwegen toe. De dansende adverntentietjes om de gezochte materie heen irriteerden haar. Mij ook, maar ik had m.i. alles gedaan wat ik kon. Configu...

Het blijft een bijzonder gegeven: leeftijd. In het eerste deel van je leven kan ie je niet hard genoeg oplopen omdat je heel graag grote dingen wilt doen maar nog lang niet mag. Op mijn 18e rende ik het dorp uit om me storten op mijn vele levens: dat van arbeider, dat van muziekfreak, dat van kroegtijger, dat van versierder, dat van filmliefhebber, dat van cultuurvreter, dat van bescheiden steden & landen-reiziger. Wat je doet, moet je ten volle doen en zo ging ik er ook in: niets te klagen heb ik over wat ik heb gezien, gedaan en meegemaakt. naast de verdrietige kant (ik overleefde inmiddels veel te vroeg ontvallenen, een mens kan niet zonder zwarte en zware kanten) waren en zijn er vele hoogte- en lichtpunten. Inmiddels ben ik het middelbare bijna voorbij. De playboy is tot rust gekomen, zit senang als getrouwde man en vader op zijn plek. Strammer, dikker, maar ook wel wat wijzer. En dan komt het: die leeftijd. Voel mezelf nu precies op een scheidslijn zitten: dat ik aan...

Terwijl we langs de pracht en praal van de kathedraal van Estrella liepen, vertelde ik mijn vrouw het verhaal. Over hoe mijn moeder regelmatig de hier afgebeelde heilige aanriep. Antonius van Padua, (die weliswaar in Padua in het klooster overleed maar die gewoon van Lissabon kwam) is de beschermheilige van de verloren voorwerpen. Zo af en toe prevelde mijn moeder- doorgaans in ijdele hoop- : "Heilige Antonius, goede vrind, help dat ik mijn ..... vind". Op de puntjes diende dan het op dat moment vermiste voorwerp genoemd te worden. Antonius zou helpen zoeken en verdomd, soms lukte het mijn moeder ook. Of dat nu door het gebed kwam, zullen we nooit weten. Het kan dan ook geen toeval zijn dat Antonius mijn middelste doopnaam is en dat  ik op dit moment sterk de neiging heb om hetzelfde regeltje op te zeggen: ik ben al een aantal dagen ontdaan van het verlies van mijn fotocamera. In een haastig moment achtergelaten in de taxi, vlak voor het uitstappen bij terminal ...

Ongeregeld, dat waren we. Ontregeld, dat ook.  Het weekend was zwaar geweest. Met een grote groep een paar dagen pimpelen, nachtbraken en bandjes kijken. In ons jargon: met de bus naar Torhout. Vanuit de kroeg regelden we dat: tickets, plek in de bus, consumpties verstrekt door de kroegeigenaar, André en ik zetten een cryptogram in elkaar voor de heenreis. Degene die deze het eerste ingevuld inleverde, kreeg het cassettebandje dat ik gefabriceerd had met muziek van de acts van dat jaar. Zo deden we dat al jaren. Ook dit jaar -ik ben kwijt welke precies maar het moet tussen 1991 en 1993 liggen- deden we het zo. Onze vaste chauffeur Henk had ons weer fris naast de camping afgeleverd en haalde ons, allemaal iets minder fris, daar ook weer op. En toen gebeurde het. We reden nog in België , toen de bus het begaf. Langs de snelweg hebben we zo'n drie uur doorgebracht, wachtend op redding. Elke auto werd aangehouden. Op hun vraag of ze konden helpen, kregen ze de wedervraag: ...