Levens(Pau)lust

 

Wierschuur 1993: Paul ontwaakt

Afgelopen week gleed hij uit het leven weg, oude makker Paul (die in de volksmond al jarenlang Paulus was geworden). Zijn lichaam was op, een logisch gevolg van de tamelijk chronische verwaarlozing die hij erop los liet. Waar het lichaam hem in de steek liet, bleef zijn geest echter rotsvast overeind: in mijn leven heb ik weinig positievere mensen gekend dan deze ouwe gap. Voor iedereen een praatje, altijd een grijnzende groet ("He, morrie joh!") en doorgaans op zoek naar een gunstig gesprek over sport of muziek.

Die montere blik op het leven moet diep in hem gezeten hebben, want hij kwam van ver. Het tragisch overlijden van zijn vader, de scheiding van zijn eerste vrouw (één keer kwam hij voor de wedstrijd met een brief in de hand het voetbalveld op om mij te vragen deze onbegrijpelijk juridische tekst aan hem uit te leggen. Het viel hem zwaar dat hij dit niet gewoon met een paar goede gesprekken had mogen oplossen.), het stuntelige ontslag bij de grootgrutter waar hij al zoveel jaren met plezier werkte: er waren meerdere momenten in zijn leven dat hij zich moest oprichten. En dat bleek nou precies zijn kunstje: hij vond nieuw werk in de banksector in Amsterdam, hij vond een nieuwe levenspartner (en werd vader van een prachtige dochter) en hij had een óngelooflijk grote kennissen- en vooral vriendenkring. 

Met ons zittend aan de bar kwam het al snel tot een besluit: Paul zou zich hardmaken om bij zijn oude voetbalvereniging een grote groep Swafgangers als lid aan te melden, op voorwaarde dat ze allemaal in één team terecht zouden komen en niet over diverse elftallen werden verspreid. Het SWAF-team was geboren, de Brokkels waren een feit. En Paul, die was de motor. Hoewel wij met z'n tweeën af en toe de aanvoerdersband wisselden, was hij meestal de man die de formulieren en de ballen regelde en overal als eerste de kleedkamer binnenstapte. Technische middenvelder, keeper, regelaar: zondag op het veld, woensdag in de zaal. Paul zijn leven en zijn denkwereld bestond uit sport. En de nazit, die was ook belangrijk. Zo belangrijk, dat ie uiteindelijk te belangrijk werd voor hem. 
Memorabel Brokkels-verhaal: we hadden een jaarlijkse uitwisseling met het voetbalteam van Todmorden FC. Door een toevallige ontmoeting op Unemployment Beach kwamen we in contact met een enthousiaste groep Engelse voetballers. De eerste keer zij hierheen (toernooitje opgezet en een uitje naar Koninginnedag), maar het grote verhaal kwam toen wij de eerste keer hun kant op gingen. We speelden een enerverende wedstrijd waarin ons drankelftal gelijk opging met de bloedfanatieke Engelsen. Maatje Kees wist zes keer te scoren, waar 7 goals van de Toddies tegenover stonden. Maar toen: schrijver dezes drong het strafschopgebied binnen, werd gehaakt: PINGEL! Het meest logische zou zijn geweest om de scherpe Kees te laten schieten maar hij liet het over aan de aanvoerder, captain Paulus. MIS! We verloren met 7-6 en bij het diner 's avonds hadden de tevreden Britten een cadeautje voor hem: hij kreeg een t-shirt dat hij nog jaren met een grijns gedragen heeft; PAUL, THE PENALTY KING!
We hielden het met de Brokkels bijna 15 seizoenen vol voordat we zelf pas doorkregen dat we te oud werden voor de reguliere competitie. 

Met de teloorgang van het voetbalteam werd ook voor Paul zelf het leven lastiger. Te veel verlokkingen, te veel verleidingen. Meermaals richtte hij zich op, gezin en werk verlangden dat immers terecht van hem. Maar het glipte hem door de vingers, hij wist zich niet goed staande te houden, werd ziek en viel met enige regelmaat terug. 

Hij had gehoopt zo lang te leven dat hij het Nederlands voetbalelftal ooit nog een keer wereldkampioen zou zien worden. Pech voor hem dat ie aan de vooravond van een nieuw WK het leven liet, hij zou er op zeker in volle spanning mee hebben meegeleefd. Want leven, dat was best wel zijn kunstje.