Begt en de Verbeelding

  Gisteren ontving ik van de Vinyloog twee tweedehands-lp's. Zelf had ie er niks aan, ze waren voor hem een maatje te groot (hij richt zich op singletjes, lp's zijn voor de generalisten). Twee platen van R.E.M. erbij, ik ben er blij mee.  Een jaar of 6, 7 geleden begon ik opnieuw vinyl te verzamelen, mijn "second life of vinyl" startte. Over het tragische einde van my first life is genoeg gezegd en geschreven, een nieuwe start was nodig.  Inmiddels overschrijdt het aantal alweer de 600 schalplatten en mensen die mij kennen weten dat ik dit uiteraard in een databaseje bijhoud. Zij weten ook dat ik dan de neiging niet kan weerstaan daar zo af en toe een analyse op los te laten. Interesseert het u niets, lees dan niet verder.  Eerst ging ik eens kijken naar de oververtegenwoordiging. Om de grafiek leesbaarder te maken schakelde ik de artiesten uit waar ik slechts 1 plaat van heb en ook de verzamelalbums met "diverse artiesten" haalde ik eruit. Zo leerde ik dat ...

 T-shirts heb ik zat. Een paar planken vol, ik draag er toch al gauw een stuk of zes per week. Sommige van die T-shirts draag ik niet zomaar, daar heb ik een verhaal bij. Vandaag aflevering 29: The Chills- Submarine Bells Indie, zoals indie moet zijn. Afgelopen woensdag bezocht ik het concert van The Chills in de Tolhuistuin, Amsterdam. Een wat ouder en vooral zeer muziekminnend publiek omringde mij. Dat de gemiddelde leeftijd zo hoog was, is niet zo gek want de Nieuwzeelandse band bestaat inmiddels 43 jaar.  Zelf stapte ik halverwege jaren 80 in, waardoor ik van de band eigenlijk alleen de cd's "The Soft Bomb" en "Submarine Bells" in bezit had. Die laatste heb ik behoorlijk grijs gedraaid (jaja, ik weet dat dit lastig is bij een cd) , vooral de heerlijke " Heavenly pop hit " neurie ik waar het maar kan.  In mijn second life of vinyl ben ik natuurlijk veel op zoek naar aanschaf van oude liefdes, dolblij was ik dan ook dat ik Submarine Bells onlangs o...

  Wat een fantastische reis was dit. Een schatkamer, zo beschreef ik dit prachtige land: boordevol cultuur- en natuurfenomenen, gezegend met een vriendelijke bevolking. Het land is volledig van het toerisme afhankelijk omdat het - in tegenstelling tot vele buurlanden - niet over oliebronnen beschikt, terwijl er nauwelijks andere industrieën in het land mogelijk zijn. Men is dus blij dat na corona de reisorganisaties hun land weer weten te vinden. En dat dragen ze dan ook uit.  In de middag van 12 april vlogen we - met de nodige vertraging - richting Amman. Op het vliegveld al kennis gemaakt met reisgenoot Willem, die bij ons uit de buurt bleek te komen en waarmee we meteen een bondje sloten die de gehele reis zou duren. Laat in het hotel aanbeland, voor het slapen gaan nog snel een peperduur biertje - waarop reisgenoot Dick zich bij ons pact aansloot en we een reislustige "bende van vier" vormden. We hadden er zin in.  Dag 2 verregende totaal. Het bezoek aan de histori...

Weerloos. Weergaloos. Alles van waarde.  Uniek zijn ze, mijn familieleden. Uiteraard geldt dat voor ieder's familie, maar ik kan niet anders zeggen dan dat ik het bijzonder heb getroffen. Eigenwijze denkers, stuk voor stuk. Rappe praters ook. Zet die maar eens een hele dag bij elkaar en automatisch gaat je dag alle kanten op.  We schakelen moeiteloos van oude uitdrukkingen en sleetse grappen binnen het gezin naar bloedserieuze gesprekken over financieel rondkomen, goede beleggingen, tweede huizen, f@5ckin Putin, het zoontje van de dorpsdokter, over ziek en zeer en alles. Een broer ziet de kans om het verband tussen Brad Pitt en masturbatie te leggen, de andere ratelt over de beroemdste ingezetene van Spanbroek. We schakelen van Tesla's en energierekening naar de familiaire opdeling in pensionado's en nog actieve arbeiders. We bespreken onmin die men heeft ervaren, we cliché'en ons door de top 2000 heen, de do's en don'ts van vleeseten en consumentisme, onze eige...

   T-shirts heb ik zat. Een paar planken vol, ik draag er toch al gauw een stuk of zes per week. Sommige van die T-shirts draag ik niet zomaar, daar heb ik een verhaal bij. V andaag aflevering 28: The Specials . NB: ik moet bekennen dat ik dit t-shirt natuurlijk niet meer heb, deze foto is meer dan 40 jaar oud. Ik heb m lang gedragen, meer dan 10 jaar bij me gehad totdat het echt niet meer ging. Gisteren overleed Terry Hall, de zanger van the Specials en van The Funboy Three. Vooral die eerstgenoemde band was een openbaring voor mij: nog los van de aanstekelijke muziek waren het vooral hun teksten die ze voor me innamen. Zeer politiek, fanatiek anti-racisme, volop voor gelijkheid: het waren krek de zaken waarop ik in die spannende tijd (eind jaren 70, begin jaren 80) steeds meer in geïnteresseerd en zelfs betrokken raakte. Ik dank Hall daar nog altijd voor (en natuurlijk al die andere bandleden, maar Hall was niet voor niets de frontman). Ik zag de band in een bomvol Paradiso,...

  Tot 2 maanden geleden wisten we nog helemaal niet dat we de afgelopen twee weken in Thailand zouden doorbrengen. We hadden een enerverende rondreis geboekt door Jordanië, langs natuur- en cultuurschatten. Een telefoontje van de vliegmaatschappij verstoorde dat: de gehele maand september zou er niet naar die regio worden gevlogen wegens personeelstekort. We speurden naar andere mogelijkheden en vonden een verblijf in Thailand in hetzelfde timeslot en dezelfde prijsklasse. In plaats van enerverend rondreizen werd het nu dus een kalme "één locatie, beetje strand en veel ontspanning"-vakantie. Wat er toen gebeurde, zal je verbazen.  Vrijdag vroeg vertrokken, 4444 op een rij gespeeld op Schiphol. Overstap op Abu Dhabi, maar liefst vijf uur rondgehangen. Daarna nog een  best aantal uurtjes op weg naar Phuket. Meer dan 24 uur onderweg, maar dat bleek het later allemaal waard. Al op de rit van vliegveld naar hotel werden we getrakteerd op een enorme plensbui waarbij het water o...