Begt en de Verbeelding

  T-shirts heb ik zat. Een paar planken vol, ik  draag er toch al gauw een stuk of zes per week. Sommige van die T-shirts draag ik niet zomaar, daar heb ik een verhaal bij. Vandaag  aflevering 56: Anti Fascist Action Best gek dat ik, zonder zelf echt te veranderen, plotseling terrorist ben geworden. Vroeger noemde men dat activist of zelfs politiek activist maar sinds we in ons land extreemrechtse (of op zijn best radicaalrechtse) regeringen hebben gehad, is alles verschoven. Plots is antifascisme verdacht, plots is het een overtuiging die gecontroleerd moet worden.  Reeds lang voor het Fortuynisme, het daaruit voortgekomen populisme en het daar weer uit voortgekomen neofascisme ons ooit zo tolerante en samenhangende landje binnendrong, hield ik me al bezig met anti-racisme en anti-fascisme. Demonstraties lopen was één ding, evenementen ondersteunen en opzetten een andere. Het resulteerde in een meerjarige columnistenrol in het aksieblad " Alert! ". Want dat was prec...

  Stond al heel lang op ons lijstje, plots was daar ruimte in de werkagenda van mijn vrouw: we zochten een goede treintrip uit via NS International en stapten in Amersfoort op de internationale trein naar de eigenwijze Noord-Duitse stad Hamburg. Ik zeg bewust "eigenwijs", want de stad is rebels, activistisch en opstandig links. De "FCK AFD" graffiti vliegt je om de oren, overal waar je komt ontdek je anti-rechtse graffiti (daarover straks meer). Een stad naar ons hart, derhalve. Net als de Hamburgers zien wij de ontwikkelingen in hun land met lede ogen aan, het maakte dat we een soort "nu het nog kan" ticket verzilverden.  We boekten onszelf in in wat een jongerenhotel leek maar wat ook veel door bedrijven bleek te worden afgehuurd. Hoe het ook zij, Villa Viva is een organisatie met nobele inborst: delen van de verdiensten worden teruggegeven aan de stad dmv fondsen voor goede doelen. Een hippe plek, kleine doch functionele kamers, een goed lopende roofto...

  T-shirts heb ik zat. Een paar planken vol, ik  draag er toch al gauw een stuk of zes per week. Sommige van die T-shirts draag ik niet zomaar, daar heb ik een verhaal bij. Vandaag  aflevering 55: Band of Horses - 20 years of Everything All The Time Al bij het  vierde nummer van de gedreven set had hij me al de tranen uit de ooghoeken getrokken. Het nummer "The Funeral" komt bij mij altijd al diep binnen maar de gloedvolle vertolking die hij er gisteravond in Paradiso aan gaf, werkte nog dieper op mijn gemoed. Je kunt de plaat duizendmaal draaien maar nimmer zal dat opwegen tegen het live beleven ervan. Ik was om, dit zou een goede avond zijn. En niets minder. De Seattle-based Band of Horses deed Europa aan om het 20-jarig bestaan van hun debuutalbum " Everything all the time " te vieren. Alle nummers kregen even de aandacht in dezelfde chronologie als het album. Totdat het mis ging. Zanger Ben Bridwell was net gaan zitten om het indringende slotnummer van het alb...

  T-shirts heb ik zat. Een paar planken vol, ik  draag er toch al gauw een stuk of zes per week. Sommige van die T-shirts draag ik niet zomaar, daar heb ik een verhaal bij. Vandaag  aflevering 54: 50FZ- 50 jaar Fischer Z tourshirt Plots was daar maatje Theo die me op een feestje vertelde dat hij een kaartje over had voor het concert van Fischer-Z in het voor ons nabijgelegen Podium Victorie in Alkmaar. Heel verleidelijk (en om die reden hapte ik ook toe): ik ben nog altijd in de concerten-mood (nooit te oud, toch?) en laat me dan ook gauw overhalen. Mijn gedachten kropen terug naar 45 jaar geleden: Pinkpop 1981 . Daar zag ik dan eindelijk Fischer-Z, een band die ik al enkele jaren volgde en waarvan ik al een drietal lp's had aangekocht.                                                           Foto's van 23 september 2026: F...

  Afgelopen week kreeg ik via mijn dochter een enorme berg foto's terug die genomen waren in de tijd dat zij zelf nog niet geboren was. Maar een deel van de inhoud kende ze dan weer wel. Tussen de foto's (zo goed als allemaal genomen in het begin van de jaren 90) zaten namelijk niet alleen beelden van Wervershover kermis, reisjes naar Torhout en tripjes naar dierentuinen, nee: een fors deel van de afbeeldingen waren gemaakt op het wonderschone eiland Terschelling. Wad dan?    Begin jaren 90 kende Hoorn organisatiebureau Crown Avenue. Die kolderieke naam kwam simpelweg uit de vertaling van de achternamen van twee dolenthousiaste mannen die culturele uitstapjes organiseerden. Een echt bureau was het niet hoor, we bedachten alles aan de bar of aan de keukentafel. We wilden erop uit: Crown en ik namen het op ons om niet alleen busreizen naar Rock Torhout te organiseren (zie elders op dit blog), nee: we wilden ook naar het toen nog wilde en frisse Oerol -festival. Het was de t...

  Bijna alles is al gezegd, maar toch wil ik daar nog een klein verhaaltje aan toevoegen.  Afgelopen week overleed Wim T. Schippers. Programmamaker, kunstenaar, stemacteur. En nog van alles meer. In alles wat hij deed, was hij een rebel. En juist daarin is hij een groot voorbeeld en inspiratiebron voor mij geweest. First and foremost: hij is de man die ervoor gezorgd heeft dat ik onder de nickname door het leven ga waarnaar dit blog is vernoemd. Zijn immense vertolking van Sesamstraat-pop Ernie gaf deze handpop niet alleen een stem, maar vooral ook een karakter. Zo goed en zo kwaad als het ging, imiteerde ik zijn stem om complete scenes uit de kinderserie te declameren: ik hield er mijn broers en schoonzus mee uit hun slaap als die weer eens een avondje thuis sliepen: O sole mio ! Toen ik later met een van die broers in hetzelfde bedrijf kwam te werken, riep hij me altijd al van ver door de gang: BEGT! BEGT!  Uiteraard namen collega's dat over, een alias was het gevolg. ...