Begt en de Verbeelding

 Eind juli, 1996. Met een ferme klap zette broer Dick de voorhamer op de stenen van de open haard. Daarmee gaf hij het startschot voor een maand lang fors verbouwen. Broers, neven, vrienden en vriendinnen: ieder droeg een steentje bij om het door mij opgestelde excelsheet af te werken: wanden en vloeren. Trappen en balken. Latten en planken.  Deze week is het 25 jaar geleden dat ik de sleutel kreeg van mijn huidige woning. Nou ja, kreeg: kócht natuurlijk. Heb daarna nog twee keer zo'n koopakte ondertekend voor ditzelfde huis: de eerste keer in 2002 bij de boedelscheiding ten gunste van mijn ex, de tweede keer een paar jaar later toen ik via prettiger percentages de te betalen rente omlaag kon krijgen.  De beide heren die de badkamer destijds bouwden, leven al niet meer. Zo ook een van de twee keukenkampioenen en mijn oudste broer die de eerste behanglagen op alle kamers verzorgde. Jammerlijke uitvallers in een lange reeks van klussers en techneuten die we hier in het oude...

 Het was een beetje een rommeltje geworden, daar achterin de tuin. Niet gek natuurlijk als je er al 25 jaar woont. Dan ga je dingen opslaan op plekken waar je vervolgens bijna niet meer komt. Dan ontstaat er een composthoop naast je gammele zelfgebouwde schuurtje, dan gooi je restanten bouwmaterialen achter dat schuurtje waar je uiteindelijk toch nooit meer iets mee doet. Er waren uiteindelijk diverse aanleidingen om er iets aan te gaan doen: een jaar lang thuiswerken en niet op vakantie kunnen maken dat je veel meer tijd in en om je eigen huis doorbrengt. Dat vraagt om efficiënter gebruik van je ruimte. Daarnaast zorgt de nieuwe baan van mijn vrouw ervoor dat ze een e-bike heeft aangeschaft om van de ene stadswijk naar de andere stadswijk te kunnen snellen. Zo'n fiets kan niet voor het huis staan, zo'n fiets kan niet in huis staan. Dus moest er ruimte gecreëerd worden waar zo'n ding achter slot en grendel kan.   We gingen in overleg met die heerlijke meneer van klusbedrij...