Begt en de Verbeelding

  T-shirts heb ik zat. Een paar planken vol, ik  draag er toch al gauw een stuk of zes per week. Sommige van die T-shirts draag ik niet zomaar, daar heb ik een verhaal bij. Vandaag  aflevering 57: Skids - Theatre of Hate Zodra ik het las, sloeg ik meteen toe. Gewoon: níét afwachtten, die kans niet voorbij laten gaan. Plots zag ik op social media een aankondiging van een dubbelconcert van Theatre of Hate (die ik anderhalf jaar geleden nog een keer live zag) én Skids . En die band, waarvan ik het complete oeuvre bijna woordelijk kan meezingen, had ik nooit live gezien. Dus hup, tickets aangeschaft. Nadeeltje was dat het concert in Drachten was. Hoe te doen? Want ik heb geen auto en OV daarheen leek me aardig mijl op zeven. Ik deed een oproep waarop mattie Nick reageerde: jij de tickets, ik het vervoer. Nick is zelfverklaard petrolhead dus hij was gauw om. Derwaarts! (En ja, pas later kwamen er meer concerten bij deze reeks. Ik had achteraf gewoon naar Amstelveen gekund...

  T-shirts heb ik zat. Een paar planken vol, ik  draag er toch al gauw een stuk of zes per week. Sommige van die T-shirts draag ik niet zomaar, daar heb ik een verhaal bij. Vandaag  aflevering 56: Anti Fascist Action Best gek dat ik, zonder zelf echt te veranderen, plotseling terrorist ben geworden. Vroeger noemde men dat activist of zelfs politiek activist maar sinds we in ons land extreemrechtse (of op zijn best radicaalrechtse) regeringen hebben gehad, is alles verschoven. Plots is antifascisme verdacht, plots is het een overtuiging die gecontroleerd moet worden.  Reeds lang voor het Fortuynisme, het daaruit voortgekomen populisme en het daar weer uit voortgekomen neofascisme ons ooit zo tolerante en samenhangende landje binnendrong, hield ik me al bezig met anti-racisme en anti-fascisme. Demonstraties lopen was één ding, evenementen ondersteunen en opzetten een andere. Het resulteerde in een meerjarige columnistenrol in het aksieblad " Alert! ". Want dat was prec...

  Stond al heel lang op ons lijstje, plots was daar ruimte in de werkagenda van mijn vrouw: we zochten een goede treintrip uit via NS International en stapten in Amersfoort op de internationale trein naar de eigenwijze Noord-Duitse stad Hamburg. Ik zeg bewust "eigenwijs", want de stad is rebels, activistisch en opstandig links. De "FCK AFD" graffiti vliegt je om de oren, overal waar je komt ontdek je anti-rechtse graffiti (daarover straks meer). Een stad naar ons hart, derhalve. Net als de Hamburgers zien wij de ontwikkelingen in hun land met lede ogen aan, het maakte dat we een soort "nu het nog kan" ticket verzilverden.  We boekten onszelf in in wat een jongerenhotel leek maar wat ook veel door bedrijven bleek te worden afgehuurd. Hoe het ook zij, Villa Viva is een organisatie met nobele inborst: delen van de verdiensten worden teruggegeven aan de stad dmv fondsen voor goede doelen. Een hippe plek, kleine doch functionele kamers, een goed lopende roofto...

  T-shirts heb ik zat. Een paar planken vol, ik  draag er toch al gauw een stuk of zes per week. Sommige van die T-shirts draag ik niet zomaar, daar heb ik een verhaal bij. Vandaag  aflevering 55: Band of Horses - 20 years of Everything All The Time Al bij het  vierde nummer van de gedreven set had hij me al de tranen uit de ooghoeken getrokken. Het nummer "The Funeral" komt bij mij altijd al diep binnen maar de gloedvolle vertolking die hij er gisteravond in Paradiso aan gaf, werkte nog dieper op mijn gemoed. Je kunt de plaat duizendmaal draaien maar nimmer zal dat opwegen tegen het live beleven ervan. Ik was om, dit zou een goede avond zijn. En niets minder. De Seattle-based Band of Horses deed Europa aan om het 20-jarig bestaan van hun debuutalbum " Everything all the time " te vieren. Alle nummers kregen even de aandacht in dezelfde chronologie als het album. Totdat het mis ging. Zanger Ben Bridwell was net gaan zitten om het indringende slotnummer van het alb...