Begt en de Verbeelding

Terwijl we langs de pracht en praal van de kathedraal van Estrella liepen, vertelde ik mijn vrouw het verhaal. Over hoe mijn moeder regelmatig de hier afgebeelde heilige aanriep. Antonius van Padua, (die weliswaar in Padua in het klooster overleed maar die gewoon van Lissabon kwam) is de beschermheilige van de verloren voorwerpen. Zo af en toe prevelde mijn moeder- doorgaans in ijdele hoop- : "Heilige Antonius, goede vrind, help dat ik mijn ..... vind". Op de puntjes diende dan het op dat moment vermiste voorwerp genoemd te worden. Antonius zou helpen zoeken en verdomd, soms lukte het mijn moeder ook. Of dat nu door het gebed kwam, zullen we nooit weten. Het kan dan ook geen toeval zijn dat Antonius mijn middelste doopnaam is en dat  ik op dit moment sterk de neiging heb om hetzelfde regeltje op te zeggen: ik ben al een aantal dagen ontdaan van het verlies van mijn fotocamera. In een haastig moment achtergelaten in de taxi, vlak voor het uitstappen bij terminal ...