Begt en de Verbeelding

De beste aanschaf die ik me het afgelopen jaar veroorloofde. Voor u zal het misschien een (nog tamelijk) wit touwtje zijn, voor mij is het veel meer. Ik vind dat dit touwtje rust uitstraalt. En dat is best gek, voor iemand die minder dan niets met religie en dus ook met bijgeloof heeft. Het gaat dan ook om inspiratie, niet om gelovige aspecten. Ik draag het inmiddels al ruim een half jaar en het heeft me overtuigend in een andere richting gedreven. In februari reisden we door Sri Lanka. Bij een van de vele culturele stops belandden we bij de grottempel van Dambullah. Visueel prachtig, ook voor aardse droogstoppels als deze jongen. Een complex van meerdere tempels, uitgehouwen in een rotswand, U snapt: grottempel, zo gingen ze dat noemen.  Bij de ingang van een van die tempels zat een boeddha-geestelijke die mij- na overdracht van maar liefst 500 rupees (ongeveer 1,42 €) een koordje om de pols bond. Hij zong er een langdurig mantra bij en vertelde me dat het me zou helpen op mijn le...

  Het was geen best jaar, dat hele 2023. Verlies van dierbaren, ziekte en aftakeling om ons heen en het spoorloos raken van vertrouwen in een maatschappij waarin oorlogen en gapende kloven de boventoon voeren. Ik doe dat boekje graag gauw dicht, maar ga het toch in elkaars tegenlicht proberen te zetten. BRIGHT SIDE De vrouw waar ik mee getrouwd ben was opnieuw van onschatbare waarde. Haar grote hart, haar doorzettingsvermogen, haar liefde voor mensen in het algemeen en voor mij in het bijzonder maakten dit jaar draagbaar. Eerder deze week vierden wij “onze verjaardag”, we spraken de wens uit daar nog vele jaren aan vast te plakken. De dochters: stoere vrouwen, knappe vrouwen, energieke vrouwen. Elk van hen had wel met haar eigen sores te maken (van werk tot gezondheid) maar ze hebben de veerkracht om zich daaruit op te werken. Met plezier kijk ik toe hoe ze hun eigen sociale kring onderhouden, hoe ze feestelijkheden afwisselen met serieuze bezigheden. Ze zijn goed. Ook het label ...

Redelijke happyface inmiddels weer, maar dat ging niet vanzelf. Vooraf dien ik te zeggen dat ik geen grote held ben qua medische hulp , qua ingrepen en naalden. Ik mag mezelf gelukkig prijzen met een ijzeren gestel, waardoor ik nooit - of in ieder geval zeer zelden - iets mankeer. It keeps the doctor away. Zo lomp sterk ben/was ik dat ik al die jaren eigenlijk nauwelijks hinder heb ondervonden van de gebroken neus die ik in de jaren 80 opliep. Het was in mijn "nog snelle jaren", ik flitste met de bal de spits voorbij die zelf nog aan het uithalen was. Dat deed ie nu dus in mijn gezicht in plaats van op de bal. Lastige en pijnlijke avondjes beleefd in de week erna, maar door de jaren heen was ik het eigenlijk vergeten. Een van de gevolgen van die neusbreuk was een totaal nieuwe opstelling van mijn neusschotje, dat nu besloten had op allerlei plekken in mijn neus te gaan staan. Hierdoor schermde het de luchtinlaat af en kreeg ik dus jarenlang minder adem dan ik verdiend...

Het zijn dagen vol beslissende wendingen. En daar voel ik me goed bij.  Dochterlief heeft zo meteen haar diplomering. Dan is ook de jongste in ieder geval voorzien van een papiertje. Ze gaat nog verder- tot onze grote tevredenheid- zodat ze een niveau verderop pas echt de arbeidende maatschappij instapt. Maar deze is binnen en dat is voor een vader een fijn moment. Eerder deze week vierde ik een zestigjarige verjaardag, die van mijn broer. Die reeks is al een tijdje gaande: Het begon 3 jaar geleden, liep jaar op jaar en volgend jaar gaat weer een broer die grens over. Dan valt er even een gaatje en ben ik vervolgens aan de beurt. Dat zijn bedragen, mensen. Ik denk er niet de hele dag aan, maar toch zo af en toe wel. Het speelveld verandert.  Vanmiddag- na de diplomering- heb ik een barbecue met het personeel van "het nieuwe" Swaf. Omdat ik er af en toe wel eens voor biertjes sta te dj'en  en omdat mijn vrouw wel eens een bardienstje doet, mogen wij aanschui...

Dat stijgende consumentenvertrouwen in Nederland, het kan bijna niet anders dat dat voor een deel bij ons vandaan komt. Nog niet eerder waren we zo consumptief, mijn vrouw en ik. Er komt iets meer financiële ruimte vrij en dat hebben we benut afgelopen jaar. De grootste uitgave was de opknapbeurt van de woonkamer, enig achterstallig onderhoud was noodzakelijk. Er staat nog veel meer op stapel voor de komende jaren, maar de frisse wind die door ons jaren 30-huisje heen waaide, oogst alom waardering. We zitten er weer lekker bij. Daarnaast ging er geld naar vakanties. Die keuze hebben we jaren geleden gemaakt, we zijn niet heel erg van luxe-artikelen, maar reizen geeft je een weelderig gevoel. Maar liefst 3 keer gingen we: de jaarlijkse stedentrip in februari bracht ons naar het prachtige Rome, een vroeg zomerweekje plaatste ons op de prachtige Azoren-eilanden Pico en Faial (waar we door weersomstandigheden nog twee dagen vast kwamen te zitten) en eind juli maakten we met een ...

Stel je toch eens voor: dit weertje op een zondagochtend. Dan begint het toch te kriebelen? Bij mij althans wel. Jaren geleden. En jaren lang. 35 jaar lang (met 1 onderbreking van 1 seizoen carriereswitch) voetbalde ik in teamverband. Altijd in geelzwart. Het leeuwendeel op zondag, op een ochtend als deze. Korte tijd was ik spits (ik heb het geluk mogen smaken het hattrickgevoel te kennen. 3 goals in 11 minuten), vaak was ik linksback maar het meeste speelde ik toch als laatste man/stopperspil. Ausdauer, forse duels, slidings, vrije trappen en corners, ik was er wel van. Bedeesd begonnen maar gaandeweg werd ik groter en sterker en daarmee brutaler. Ik eiste op. En dat heeft me veel opgeleverd. Honderden assists ten eerste, veel doelpunten en enkele blessures. Een paar keer een gele kaart (altijd wegens praten, nooit wegens gemeen spel). Op het niveau waar ik speelde was de derde helft belangrijk, we werden een fameus team in de regio. Als het resultaat niet goed was , belette ...

Mijn rol verandert. Dat merk ik maar al te goed. Gaandeweg zie ik ook dat ik steeds beter in mijn rol pas. Het afgelopen jaar heb ik veel stappen gezet in transities. Veel zaken uit het verleden op hun plekje in de kast van mijn geheugen gezet, andere dingen teruggeschroefd naar lagere frequentie en me verder gericht op de uitvoering van een bjigestelde levensvisie. Uiteraard ben ik niet van de ene op de andere dag een nieuw mens, maar met het toepassen van kleine stapjes kom je uiteindelijk ook verder op je pad. Eerste verandering is dat ik niet meer op de barricades sta. Natuurlijk voel ik nog steeds een maatschappelijke betrokkenheid -heel sterk zelfs- maar ik weet dat ik niet meer degene ben die met luide stem om verandering moet roepen. Daarvoor kijk ik naar nieuwe generaties, daarvoor kijk ik ook naar oudere wijzen die een meer ingetogen bijdrage aan het maatschappelijk debat kunnen leveren. Natuurlijk ben ik zelf nog geen zwijger, geen toekijker, maar ik betrek mezelf niet...

Daar lag ik dan. In de tandartsstoel, overgeleverd aan de vakkundigheid van de man die mij al meer dan dertig jaar op visite krijgt, al is het maar een paar keer per jaar. Deze keer zit ik in een sessie van 3 weken achtereen een bezoekje. Het afgelopen jaar heeft mij twee keer het lot getroffen dat er een hoekje van een tand afbrak. Wat an sich geen probleem is, maar bij mij was het frontaal. Precies op de plek waar ik u tegemoet moet lachen. Nu weet ik dat ik niet moeders mooiste ben en dat bescheidenheid mij past, maar ik ben wel regelmatig aangesproken op het feit dat mijn mondhoeken (naar boven!) en mijn lach voor een positieve bijdrage aan de sfeer in een ruimte kunnen zorgen. En juist daar was ik het afgelopen jaar een beetje te bedeesd voor. Dat gaan we dus aanpakken. Al jaren ben ik gewend aan de gedeeltelijke artificiele opvulling van diverse locaties in mijn mond, ik ben een kind van de heeeeel vroege jaren 60 en de op een na jongste van een ouder ouderpaar. Van begin...

Niet dat ik er al veel last van had, niet dat ik er ook heel veel recht op heb. Zelfvertrouwen. Het is een dingetje. Mijn zelfvertrouwen zit in een verdomhoekje op dit moment. Zware gesprekken op het werk leidden tot een verhoogde twijfel in eigen kunnen. En derhalve tot een dreinend denken, een onderbroken nachtrust wegens stevige hersenactiviteit. Zonder helemaal in details te treden, komt het erop neer dat ik leef met een ultimatum. Binnen enkele maanden moet ik bewijzen dat ik een andere werknemer ben dan ze op dit moment in me zien. Constructiever, meer teamplayer, minder uitgesproken, minder sfeerbepalend. Het zijn een reeks kwalificaties die ik als richtlijn moet gaan zien. Ik zal moeten proberen om zaken die me in het dagelijks leven moeiteloos lukken (daar gedij ik juist bij werken in groepsverband, daar toon ik aan dat ik voor meerdere doeleinden ben in te zetten en te benutten, daar probeer ik uitermate frequent sfeerverhogend te werken), om die zaken dus ook in mijn ...

Er was heel wat loos afgelopen jaar. Voor mezelf concludeer ik dan ook dat 2015 teleurstellend was. Natuurlijk waren er hoogtepunten, maar het overheersende gevoel is toch niet hartstikke positief. Twee negatieve rode draden ( wat zeg ik: kabels!) liepen er wat mij betreft door dit jaar heen. De ene is de hemeltergende onverdraagzaamheid die over de Nederlanders heen is gekomen. Wat is er toch gebeurd met dat landje dat bij tegenstellingen altijd in het midden de uitweg vond? Dat andere kleurtjes, andere sekses, andere meningen en ander gedrag altijd afdeed met een "Mwoah, vreemd maar ik ben blij dat ik het niet hoef te doen" , Dit jaar kwam voor het eerst echt keihard naar buiten dat Nederlanders belangrijker zijn dan andere-landers. We moeten eerst voor onze eigen mensen zorgen en dan pas voor iemand van verderop, dat werk. Dat verbaast me , ik kan niet zo denken. En het maakt ook dat mijn hekel/afkeer/onbegrip groeit voor al die zogenaamde verontruste burgers, voor a...

Het wordt de grootste industrie van Nederland langzamerhand: event-marketing. Steeds groter, steeds vaker, steeds massaler. Mijn aangeboren tegendraadsheid (bedankt, moe!) zorgt ervoor dat ik steeds vaker pas voor mega-evenementen. Heus, ik kom wel aan mijn feestjes toe, ik heb echt nul komma niks te klagen over sociale contacten en over ergens komen op de wereld. Maar ik blijf blijkbaar moeite houden met opgelegd pandoer. De grootscheepse (ahum) viering van Sail ging gister aan mijn neus voorbij. We mochten van de baas een paar uurtjes eerder weg om de parade te gaan kijken maar ik had teveel op het bordje. Ging niet. Zo zorgden mijn werkzaamheden er afgelopen maandag voor dat ik Lappendag oversloeg. Die had ik echt wel willen doen, maar als ik daarmee in de knel kom met mijn vakantieplanning kies ik toch echt voor het laatste. Viert Hoorn massaal 400 jaar Kaap Hoorn: ik gun het ze maar het feestje is niet aan mij besteed. 10 dagen kermis in de stad? Ik heb bijna geen attracti...

Dat heeft nog knap lang geduurd. Restjes van verzet, gevoelens van hoor en wederhoor. Allemaal zaken die zich op momenten tegen me zijn gaan keren en waarmee ik nu een grens bereikt heb. Jarenlang heeft mijn politiek activisme me op barricades geduwd, in frontlinies geplaatst en me zure appels voorgeschoteld. Met enthousiasme droeg ik dat, ik wilde zelf een betere wereld en moest dan ook niet zeuren dat er iets voor moet gebeuren. Er werd me altijd al iets voorgespiegeld: die felle kantjes zouden er wel van af gaan, ik zou wel tot inkeer komen en -horrorbeeld- ik zou zelf ook wel wat rechtser worden dan ik toen was. Dat laatste is de mensheid nog niet gelukt, maar ik heb wel degelijk een keerpunt bereikt. Ik ga niet meer de discussie aan met groepen waar ik het toch nooit kan laten landen. Waar de grove mensenhaat dermate groot is , dat ik er geen enkel , in mijn ogen redelijk, argument meer tegenover weet te zetten.  Ik ben gestopt me in discussies te gaan menge...

Ik heb mezelf de afgelopen weken enorme diensten bewezen. Worstelen, denken, worstelen, doen, worstelen, juist niet doen. Mijn hoofd draaide overuren de afgelopen tijd. Beraden op je positie is niet makkelijk, maar ik zie langzamerhand contouren over hoe ik verder moet. Ik moet minder empathie tonen. Dat is het begin. Empathie voor de ene kant houdt namelijk vaak in dat je antipathie voor een andere kant uitspreekt. En juist dat is in onze huidige tijdsgewricht not done. De lijnen zijn gelegd, de discussie over goed en kwaad is gevoerd en als je daar toevallig anders over denkt, dan is dat jouw probleem. Minder uitgesproken dus, maar juist richten op hen van wie ik weet dat het aankomt. Mijn wereld moet kleiner. Niet meer als Atlas de problemen van een grotere maatschappij dragen, nee. Het moet anders: beperk je tot de mensen om je heen, beperk je tot dingen die je wel kunt beïnvloeden.  Het blijkt niet makkelijk, mijn vingers jeuken bij vlagen maar ik laat discussies...