Begt en de Verbeelding

  Wierschuur 1993: Paul ontwaakt Afgelopen week gleed hij uit het leven weg, oude makker Paul (die in de volksmond al jarenlang Paulus was geworden). Zijn lichaam was op, een logisch gevolg van de tamelijk chronische verwaarlozing die hij erop los liet. Waar het lichaam hem in de steek liet, bleef zijn geest echter rotsvast overeind: in mijn leven heb ik weinig positievere mensen gekend dan deze ouwe gap. Voor iedereen een praatje, altijd een grijnzende groet ("He, morrie joh!") en doorgaans op zoek naar een gunstig gesprek over sport of muziek. Die montere blik op het leven moet diep in hem gezeten hebben, want hij kwam van ver. Het tragisch overlijden van zijn vader, de scheiding van zijn eerste vrouw (één keer kwam hij voor de wedstrijd met een brief in de hand het voetbalveld op om mij te vragen deze onbegrijpelijk juridische tekst aan hem uit te leggen. Het viel hem zwaar dat hij dit niet gewoon met een paar goede gesprekken had mogen oplossen.), het stuntelige ontslag b...

In het nog jonge bestaan van dit blog is het al meerdere malen over het onderwerp "de dood" gegaan. Logisch: ik ben oud en dus ontvalt je soms iemand. Bovendien begon ik er iets te vroeg mee, met dat verliezen van mensen: mijn beide opa's hebben mij niet zien opgroeien, mijn beide oma's slechts kort. Op tamelijk jonge leeftijd (20) was ik wees, later verloor ik een broer en nog vele vrienden. Dat ik nu in een andere fase gekomen ben, zie ik aan mijn kinderen. Huilend kwam mijn dochter gister thuis, nadat ze bij de condoleance was geweest van de vader van haar jeugdvriendinnetje. Gewoon, een man hier uit de straat, die in dat prachtige rijtje "man, vader, collega, buurman, vriend" paste. Maar wel eentje met wie mijn dochters op vakantie zijn geweest, eentje die ik me vooral herinner aan dat kenmerkende dat voelende vaders hebben: ze staan bij het schoolplein en krullen hun mondhoeken zodra hun kind naar buiten komt. Ze helpen bij de wekelijkse krantenwij...

Deze maand zou ie jarig zijn. Op dezelfde dag als ik. Zou, zeg ik, want Jaap doet niet meer aan verjaardagen. Jaap doet nergens meer aan, zo had ie besloten. Jaap was de strijd beu. Strijd tegen z'n jeugd en strijd tegen z'n afkomst. Strijd tegen zijn minderwaardigheidscomplex. Pas toen ik naast hem zat in de tuin, op een bloedhete zondagmiddag, begreep ik hoe moeilijk hij het moet hebben gehad."Zwembroek mee" had ie gezegd. Ik pakte de bus, stapte uit op de Knokkel en liep naar zijn huis. "Omkleden, snel" was het devies. Het was tussen 3 en half 4, we moesten opschieten. Ik in zwembroek. Werd meegetrokken naar de tuin. Twee klapstoelen stonden klaar. Biertje erbij. Zitten. We zaten nog geen 5 minuten en het begon. Ze kwamen langs, de zwartekousen-families. Allemaal op weg naar de kerk die verderop in de straat lag. Jaap, een mooie slanke tuindersman, in zwembroek. Biertje ging de lucht in, met een sardonische glimlach groette hij het kerkvolk. J...