Begt en de Verbeelding

   T-shirts heb ik zat. Een paar planken vol, ik  draag er toch al gauw een stuk of zes per week. Sommige van die T-shirts draag ik niet zomaar, daar heb ik een verhaal bij. Vandaag  aflevering 43: SWAF-40 jaar tegendraads. Ga weg, ga weg, donkere wolken. Het was een veelgehoord mantra onder de vaste SWAF-bezoeker de laatste tijd. In enkele jaren meerdere keren van eigenaar gewisseld, waarna nu de laatste pachteres (pachtster? hoe zeg je dat?) had besloten dat de pomp leeg was en ook zij besloot de wijde wereld in te trekken. Het is haar gegund natuurlijk, maar het viel hard op het gemoed vande vaste SWAF -gast (of Swaffoloog, zoals voormalig overbuurman Karel Bergen altijd placht te zeggen). De veilige haven, de schuilplek van de onaangepaste, de buitenbeen, de paradijsvogel en de zelfkantzoeker: we leken er niet meer te kunnen aanmeren. Leken, schrijf ik, want daar was licht.                      ...

  Een jaar of 15 geleden, ik zat in diverse commissies van Filmhuis Hoorn. Om met een goed plan richting gemeente komen voor de zo vurig gewenste uitbreiding maakten we een ronde langs diverse filmhuizen in ons land. We zagen dat die vooral konden renderen dankzij het beheren van een café waarin ze hun bezoekers konden bedienen (en binnen houden!). Eerst nog even over die uitbreiding: de uitdijende provinciestad Hoorn had op dat moment het schamele totaal van 5 8 filmzaal-stoelen ter beschikking. Er was nog geen multiplex en wij wilden méér film in de stad brengen. Die kwam er, het omgebouwde Oostereiland kreeg 3 zalen met in totaal 210 stoelen. Het is een feest, Hoorn werd een premièrestad. Het kort daarvoor opgezette festival "De Hoornse Filmdagen" kreeg een vaste locatie. Klinkt allemaal mooi, maar er bleek toch een weeffout gemaakt: Cinema Oostereiland kreeg géén eigen horeca. En juist dat - zo hadden we bij de andere filmhuizen gezien- maakt dat we nog net iets missen ...

  T-shirts heb ik zat. Een paar planken vol, ik draag er toch al gauw een stuk of zes per week. Sommige van die T-shirts draag ik niet zomaar, daar heb ik een verhaal bij. Vandaag aflevering 23: Het Café . Zojuist aan de deur bezorgd door ontwerper , dj, journalist en vooral café eigenaar Joost. Hij adverteerde er gisteren mee en aangezien er voor hem en zijn gezin weinig andere inkomstenbronnen zijn op dit moment hapte ik direct toe. Van steunen is nog nooit iemand slechter geworden toch?  Joost en ik hebben iets. Iets gemeenschappelijks. We delen veel dezelfde interesses:  houden van open en creatieve communicatie, gék op muziek, liefhebber van speciaalbier, festival- en concertganger, liefde voor het uitgeverijvak en - laatst maar zeker niet minst- een ongelooflijke liefde voor het café. Joost publiceerde een tijdlang de website Westfrieslandrocks, waarvoor ik recensies schreef. Nu is hij uitgever van een magazine, waarvoor ik ook weer elk kwartaal een column lever. Wa...

  Morgen gaan de cafés weer (ten dele) open. Dat vind ik fijn, ik ben een caféganger. En omdat ik gisteren voor het eerst sinds een maand of 10 weer eens in Amsterdam was, worden zulke feiten in mijn hoofd gecombineerd. Een ode aan de Amsterdamse kroeg, ik kom al 40 jaar op de meest diverse bruine lokalen.  Hoewel ik natuurlijk ook Noord (de Pont), West (Westergasterras en West Pacific) en Oost (café Eik en Linde) wel frequenteerde , zitten het leeuwendeel van mijn historische favorieten toch wel in Centrum en Zuid. Daar liggen heel wat geld, heel wat lol , heel wat drank en oeverloos veel gesprekken van mij verstrooid.  De Pijp bijvoorbeeld, met destijds de 2e vestiging van café Swaf, nu bierencafé Gambrinus. Was, samen met het verderop gelegen café de Kwibus, altijd de laatste stop voordat we bij het huis van mijn broer belandden. Ik had daarvan de sleutel, zodat ik altijd in de hoofdstad kon crashen en niet steeds op tijd met de trein terug hoefde. Dan hadden we doorga...