Begt en de Verbeelding

  T-shirts heb ik zat. Een paar planken vol, ik  draag er toch al gauw een stuk of zes per week. Sommige van die T-shirts draag ik niet zomaar, daar heb ik een verhaal bij.  Vandaag  aflevering 50: Berninger Berninger, Matt Berninger. Immer misdadig strak in pak, maar afgelopen zondag bleek dat hij ook wel eens uit zijn rolletje valt: het jasje smeet ie aan de kant, uitdagend begon hij zijn mouwen op te stropen terwijl hij aankondigde dat hij nu, na zo'n anderhalf uur in de set, was aanbeland bij "het rockblock". Anders gezegd: helpers weg, we gaan nog even rammen!  Hij meldde dat nadat hij net twee "covers" had vertolkt: twee nummers van zijn band The National, een van zijn drie favoriete bands zoals hij gedurende het concert zou blootleggen. Eerder speelde hij al een nummer van gitaarband The Walkmen (die ik dan weer kende van het furieuze "The Rat"), in de toegift zou hij nog eens ongelooflijk toeslaan met een ronkende interpretatie van "Blue ...

   T-shirts heb ik zat. Een paar planken vol, ik draag er toch al gauw een stuk of zes per week. Sommige van die T-shirts draag ik niet zomaar, daar heb ik een verhaal bij. Vandaag aflevering 30: The National's "New Order T-shirt". Toevallig stonden ze afgelopen week allebei in ZiggoDome, Amsterdam. Ontzettend graag was ik naar New Order gegaan: enorm lovende reacties achteraf, bovendien had ik de band al ruim 30 jaar niet meer gezien. Maar keuzes, keuzes: daags voor het New Order-optreden stond Bettie Serveert in Paradiso en weeks daarop was het de beurt aan mijn favoriete band van de laatste jaren: The National. Het concert? Weergaloos. Twee uur genot, van het aarzelende " Once upon a poolside " tot het fabuleus gebrachte (want door het publiek gescandeerde) " Vanderlyle Crybaby Geeks ". We werden meegenomen op een reis die van ingetogen naar pittig naar de trits aan hits uit de catalogus ging. Het was op grote schermen zichtbaar: de band stond zélf ...