Begt en de Verbeelding

  Wierschuur 1993: Paul ontwaakt Afgelopen week gleed hij uit het leven weg, oude makker Paul (die in de volksmond al jarenlang Paulus was geworden). Zijn lichaam was op, een logisch gevolg van de tamelijk chronische verwaarlozing die hij erop los liet. Waar het lichaam hem in de steek liet, bleef zijn geest echter rotsvast overeind: in mijn leven heb ik weinig positievere mensen gekend dan deze ouwe gap. Voor iedereen een praatje, altijd een grijnzende groet ("He, morrie joh!") en doorgaans op zoek naar een gunstig gesprek over sport of muziek. Die montere blik op het leven moet diep in hem gezeten hebben, want hij kwam van ver. Het tragisch overlijden van zijn vader, de scheiding van zijn eerste vrouw (één keer kwam hij voor de wedstrijd met een brief in de hand het voetbalveld op om mij te vragen deze onbegrijpelijk juridische tekst aan hem uit te leggen. Het viel hem zwaar dat hij dit niet gewoon met een paar goede gesprekken had mogen oplossen.), het stuntelige ontslag b...

  T-shirts heb ik zat. Een paar planken vol, ik  draag er toch al gauw een stuk of zes per week. Sommige van die T-shirts draag ik niet zomaar, daar heb ik een verhaal bij.  Vandaag  aflevering 47: Admedia All Stars Vermoedelijk is dit mijn oudste t-shirt uit de verzameling. Het was deze week 30 jaar geleden dat ik het voor het eerst droeg, juni 1995. Elk jaar rondom de zonnewende vierden we de verjaardag van het bedrijf waar ik toen werkte. Het was de vierentwintigste viering, Admedia BV was in 1971 opgericht en het zou er uiteindelijk 27 vieringen uitslepen voor het opging in de grote samenballing VNU Tijdschriftengroep (die enkele jaren daarna zou worden omgedoopt tot Sanoma Nederland, maar toen was ik al weg: overgestapt naar een charmantere uitgeverij dan de moloch die VNU was geworden). Admedia was mijn eerste grote werkgever (de zes maanden fabriekswerk die ik daarvóór deed, vormden weliswaar betaald werk maar ik gunde mijn carrière een andere start), bij Adme...

  Opeens viel het kwartje. Zondagmorgen, 09.02 u. Ik liep de zaal van de sportschool binnen. Even lekker die drie feestelijke avonden van me af drijven. Iets meer dan een uur volgde ik mijn eigen circuitje, van crosstrainer via fiets naar loopband. En dat ging lekker.  Het voelde als boetedoening: donderdag en zaterdag uit eten geweest, rijkelijk liquide gelardeerd ook. En op vrijdagavond vrienden op visite in onze datsja, daar dronken we ook een borreltje bij. En dus besefte ik dat ik al die weelde ook weer van me af moet werken.  Het was precies dat besef dat me deed terug denken aan de jaren 60. Opgroeien in een radicaal katholiek dorpje waar de zaterdagavond weliswaar ook een uitgaansavond was, maar waar dan wel op zondag de penitentie moest worden beleden. Schuld en boete, dat was de eeuwigdurende consequentie van het najagen van plezier, genot en ledigheid.  Ik ben niet religieus, ben al jaren uitgeschreven uit het katholieke register. Maar onbedoeld gingen mij...

Het was eerder regel dan uitzondering. Bij ons in de familie werd gespeeld. Spelletjes vooral, van kaarten tot gezelschapsspel. Af en toe maakten we uitstapjes naar golf- of bowlingbaan. En elk einde van het kalenderjaar pakken we dat allemaal nog eens samen op: dan hebben we Lanenmannendag, die bestaat uit kaarten en biljarten. Zelfs een familie-visdag hebben we gehouden. Voornamelijk om het samenzijn overigens, er huist in onze familie geen professionele kwaliteit in een van de genoemde sporten. Een van de broers hangt ergens aan de muur als een van de hole-in-one-meppers van zijn vaste golfbaan, ik won ooit de jaarcompetite bedrijfsklaverjassen, andere broers hebben vele prijzen van hardlopen en mara- respectievelijk triathlons. Daarnaast zijn mijn jongste broer en ik regelmatig zegevierders in pub- of popquizzen die we met geselecteerde teams spelen (morgen ga ik testen of dat ook met een filmquiz gaat lukken). Sport, spelletjes , een vorm van competitie is ons niet vreemd. ...

Stel je toch eens voor: dit weertje op een zondagochtend. Dan begint het toch te kriebelen? Bij mij althans wel. Jaren geleden. En jaren lang. 35 jaar lang (met 1 onderbreking van 1 seizoen carriereswitch) voetbalde ik in teamverband. Altijd in geelzwart. Het leeuwendeel op zondag, op een ochtend als deze. Korte tijd was ik spits (ik heb het geluk mogen smaken het hattrickgevoel te kennen. 3 goals in 11 minuten), vaak was ik linksback maar het meeste speelde ik toch als laatste man/stopperspil. Ausdauer, forse duels, slidings, vrije trappen en corners, ik was er wel van. Bedeesd begonnen maar gaandeweg werd ik groter en sterker en daarmee brutaler. Ik eiste op. En dat heeft me veel opgeleverd. Honderden assists ten eerste, veel doelpunten en enkele blessures. Een paar keer een gele kaart (altijd wegens praten, nooit wegens gemeen spel). Op het niveau waar ik speelde was de derde helft belangrijk, we werden een fameus team in de regio. Als het resultaat niet goed was , belette ...

De 24e officiële keer gisteren. Eerder al vulden we vele kerstvakantiedagen met spel ende vermaeck, maar sinds 1991 verbinden we er officieel een beker aan. De harde pik! Onder die noemer vieren we met de mannelijke kant van het geslacht.....nee, dat moet ik anders zeggen: met de mannelijke familieleden van boven de 18 een sport- en spelletjesdag. Met des middags de biljartcompetitie - minstens 20 van de edities daarvan in de Andijker zaal Sarto- die gaat om de bokaal. Ikzelf, ik won hem nimmer. Wel altijd top-10, wel altijd een keer reuzendoder, maar nooit goed genoeg voor het podium. Want, zo zeiden wij thuis: goed kunnen biljarten is een teken van een verpeste jeugd. Er is een officieel biljartreglement, waar onder andere een sideways-competitie om de Jos Verstappen-trofee toe behoort. Juist ja, u raadt het al...  Met veel vaart, maar ook veel lol spelen we allemaal een kwartiertje tegen elkaar, al ketsend en klossend. U kunt de clichés al invullen: "gang is alles...