Begt en de Verbeelding

Inmiddels zouden we alweer bijna 3 uur onderweg zijn. Klokslag 9 uur zou broer Dick de deuren van ons ouderlijk huis open hebben gezwaaid: een druk keuvelende groep broers , zoons, neven en schoonzoons zou zijn binnengestoven. Hup , naar de achterkamer, naar de speeltafel. Portemonnee met kleingeld omkeren en direct de kaarten beginnen te schudden. Zak moppen van bakker Swart erbij, koffie: gaan! We zouden al een setje boerenpotten achter de rug hebben, een rondje zeilen, eenentwintigen en een rondje bluffen om als vanouds bij zwikken te eindigen. " SPLITS !  , " vuile was " of " zetten voor die fout " , het zou keihard geroepen worden. Een van de broers zou roepen dat iedereen tegen hem speelde, er zou worden gemopperd en er zou worden gezwijnd. Over een uurtje zouden we de speeltafel soepel omvormen tot lunchtafel: vega en vlees, brood en kaas, kroket en ei. De gastheer en gastvrouw zouden het als vanouds tot in de puntjes hebben verzorgd.  We zouden joelen o...

 Wij komen van ver. Niet in kilometers nee, maar de familie waarin ik geboren ben heeft wel zijn wortels in een geheel andere tijd. We groeiden op in een dorp dat stevig zijn basis kende in het katholieke geloof. Mijn broers en ik zijn van de eerste generatie die zich daarin ontworstelde, maar mijn vader en moeder en vooral mijn tantes en ooms voelden zich geroepen tot het Roomse. In meerdere gevallen zelfs letterlijk: 2 van mijn (heer)ooms werden priester en missionaris, drie van mijn tantes werden non en daarmee tante-zusters. Een week geleden kreeg ik een bericht van een oud-dorpsgenote: ze had iets in haar bezit dat van mijn familie moet zijn geweest. Gisteren heb ik het opgehaald, waarbij we gelijk ontrafelden hoe dat mapje bij hen in huis kwam: haar partner Nico en ik hebben, of eigenlijk hadden een gemeenschappelijke oom en tante: Klaas Rood en Geer Laan , bewoners van huize Kolibri te Zwaagdijk-West. Na het overlijden van Nico's moeder kwam er bij de erfverdeling een envelo...