Begt en de Verbeelding

T-shirts heb ik zat. Een paar planken vol, ik draag er toch al gauw een stuk of zes per week. Sommige van die t-shirts draag ik niet zomaar, daar heb ik een verhaal bij. Vandaag aflevering 9 : Swaffeest. Van Swaf heb ik meerdere T-shirts, net als veel van mijn favoriete mensen in de stad. Deze is echter de meest speciale daarvan. Voor mij, althans. Het is gemaakt in een oplage van 10: voor de beide kroegeigenaren elk 1 en de rest voor de mannen van het comité. Dat comité hadden we opgezet omdat we iets te vieren hadden: 30 jaar lang al bevolken wij die kroeg, op zich al reden voor een feest. Daarnaast had eigenaar Nico aangekondigd er langzaam een dienstverlenende punt achter te zetten. Dat konden wij niet zomaar laten passeren. We kwamen bijeen om wat ideetjes uit te wisselen en dat liep al snel uit de hand. Het feestje werd een mini-festival, het cadeautje werd een boek. Maar dan wel een boek dat we zelf gingen maken. Vrienden en bands werden aangeschreven, veel nota...

T-shirts heb ik zat. Een paar planken vol, ik draag er toch al gauw een stuk of zes per week. Sommige van die t-shirts draag ik niet zomaar, daar heb ik een verhaal bij. Vandaag aflevering 6: The Miseries . Bandshirtjes horen erbij. Als je zo lang aan muziekverslaving hebt geleden als ik, dan moet je snappen dat platen kopen en concerten bezoeken een kwestie van overleven vormden. Dat ik me zeer verdiepte in de lokale en landelijke muziekscene. Omdat je -als je veel in die kringen vertoeft- natuurlijk zelf ook veel muzikanten in de vrienden- en kennissenkring krijgt. Een jaar of drie terug gaf mijn zoetgevooisde vriend Tim aan dat ie eventjes uit het keurslijf van zijn band wilde, uit het steeds vaster wordende ritme van optreden en platen maken. Hij wilde gewoon weer eens even ongecompliceerd(e) muziek maken. In Hoorn hoef je dat geen twee keer te zeggen: in no time had ie een nieuw bandje dat zich specialiseerde in 2 minuten liedjes. Meer minuten dan akkoorden, zou je bij...

Ik zat er diep in. Van huis uit had ik meegekregen dat ik kranten en nieuws moest volgen om een beetje bij te blijven. Vervolgens heb ik er zelfs 27 jaar in gewerkt, in de media. Tijdschriften en boeken, bijna had ik ook bij een krantenbedrijf gewerkt als ik alleen maar "ja" had gezegd op het aanbod. Ik denk dat de omslag ergens kwam bij de komst van commerciële televisie in Nederland. Vanaf toen werd duidelijk dat nieuws te koop is, dat scoren belangrijk is voor het voortbestaan van het medium krant of tv. En daarmee veranderde de aard van berichtgeving grondig. Tegenwoordig maakt iedereen zich schuldig aan voxpopjes, de stem van het volk (en dan vooral het luide volk), aan scorebordjournalistiek en aan digitale steunwerving. Ik heb het nog tot 2007 volgehouden, toen heb ik de uitgeverijen gedag gezegd. Sinds die tijd probeer ik losser te geraken van het opgelegde juk. Sensationele berichtgeving, scoops. lekkages, schandalen: ik neem alles met een korreltje zout. Ster...

Er was heel wat loos afgelopen jaar. Voor mezelf concludeer ik dan ook dat 2015 teleurstellend was. Natuurlijk waren er hoogtepunten, maar het overheersende gevoel is toch niet hartstikke positief. Twee negatieve rode draden ( wat zeg ik: kabels!) liepen er wat mij betreft door dit jaar heen. De ene is de hemeltergende onverdraagzaamheid die over de Nederlanders heen is gekomen. Wat is er toch gebeurd met dat landje dat bij tegenstellingen altijd in het midden de uitweg vond? Dat andere kleurtjes, andere sekses, andere meningen en ander gedrag altijd afdeed met een "Mwoah, vreemd maar ik ben blij dat ik het niet hoef te doen" , Dit jaar kwam voor het eerst echt keihard naar buiten dat Nederlanders belangrijker zijn dan andere-landers. We moeten eerst voor onze eigen mensen zorgen en dan pas voor iemand van verderop, dat werk. Dat verbaast me , ik kan niet zo denken. En het maakt ook dat mijn hekel/afkeer/onbegrip groeit voor al die zogenaamde verontruste burgers, voor a...

Oorverdovend was ie, nietwaar? Wat een stilte heerste hier. Ik kan u verzekeren dat het allemaal maar schijn was. In mijn bezigebijtjeshoofd zoemde het dat het een aard had. Prachtige projecten slokten mijn tijd op, ze lijken allemaal nog aardig gelukt ook. Een zeer goed ontvangen filmquiz, een afscheidsfeest van de kroegbaas van het beste café van het land: ik mocht me mede inzetten voor het welslagen van die gelegenheden en het werkte. Daartussendoor verplichtte het werk waarvoor ik wél betaald krijg mij om goed op het ritme te letten, fit te blijven en vooral heel veel opgestapelde druk weg te werken. Dat kostte kracht, dat kostte nachtrust maar ook dat lijkt gelukt. Ik vlied in kalmer wateren, inmiddels. Nu die grote gekte voorbij lijkt, is het tijd om vooruit te kijken naar wat voor moois mij dan rest. Welnu, ik kan u zeggen: heel veel. Ik ben een gelukkig man. Zeker als ik - naast wat er recent bereikt is-  zie wat ik allemaal nog voor de boeg heb. Gisteravond en va...

Ja, dat kan inderdaad verschillende kanten op. Afhankelijk van hoe je er in staat, kun je ermee richting sym, richting em, maar uiteraard ook richting anti. Zojuist ben ik even met mijn vrouw naar de vluchtelingenopvang in Hoorn gefietst. Ze had er 4 dagen vrijwilligerswerk gedaan en als ze niet ziek geworden was, zou vandaag dag 5 zijn. En zou ik ook ingeroosterd zijn. Dat liep mis, maar ze wilde toch even heen om afscheid te nemen van een aantal mensen door ze een hart onder de riem te steken bij hun vertrek vandaag. "U eh.. Schagen?" vroeg de Syrische man, met wie ze een prettig contact had opgebouwd. Hij vroeg het hoopvol. Helaas moest mijn vrouw zeggen dat ze op de volgende plek weer met anderen te maken krijgen. "Ook hele goede mensen hoor",  zeiden we. Maar we weten niet of het helpt. Ik sprak een Syrische man, leraar Engels. Goed communicatief. Miste zijn gezin, zat in onzekerheid over de vervolgstappen. Hij begon over het weer, dat het dáár nu nog 2...

Jazeker, we hadden een "great Sicilian Time". Prachtig eiland, wonderschone kunst- en natuurschatten. Stevig stukkie toeristisch, dat wel, maar dat wordt in de vorige zin dan ook verklaard. Een verslag op punten: In de vooravond arriveerden we in Palermo. Te laat om nog door te treinen naar eindbestemming Cefalu, dus we hadden op voorhand een B&B geregeld. De eigenares toonde ons aan de hand van de stadsmap waar we die avond nog even een prettige wandeling konden maken, waar de locals aten, waar men uitging en waar men "wild uitging". We hebben het die avond allemaal gezien: fijne terrasjes en nationaliteiten-restaurants (wij aten Palestijns!), maar zeker ook de groezelige steegjes waar je je kon voorstellen waar het misdadig imago van Sicilië vandaan komt. Niet dat je onveiligheid ervaart, maar wel plekken waarbij je beseft dat je goed moet opletten om maar niets aan de hand te laten zijn.  De volgende ochtend, bij daglicht, hadden we nog aardig wat...

Het wordt de grootste industrie van Nederland langzamerhand: event-marketing. Steeds groter, steeds vaker, steeds massaler. Mijn aangeboren tegendraadsheid (bedankt, moe!) zorgt ervoor dat ik steeds vaker pas voor mega-evenementen. Heus, ik kom wel aan mijn feestjes toe, ik heb echt nul komma niks te klagen over sociale contacten en over ergens komen op de wereld. Maar ik blijf blijkbaar moeite houden met opgelegd pandoer. De grootscheepse (ahum) viering van Sail ging gister aan mijn neus voorbij. We mochten van de baas een paar uurtjes eerder weg om de parade te gaan kijken maar ik had teveel op het bordje. Ging niet. Zo zorgden mijn werkzaamheden er afgelopen maandag voor dat ik Lappendag oversloeg. Die had ik echt wel willen doen, maar als ik daarmee in de knel kom met mijn vakantieplanning kies ik toch echt voor het laatste. Viert Hoorn massaal 400 jaar Kaap Hoorn: ik gun het ze maar het feestje is niet aan mij besteed. 10 dagen kermis in de stad? Ik heb bijna geen attracti...

26 december 2002. Net terug van een paar uurtjes radiomaken met de grappigste man van Hoorn (Cornelis Putemmer dus) belandde ik op deze lange kerstavond in de kroeg. Ik was al een aantal maanden alleen, papieren getekend en alles, maar de hele zwik woonde nog wel bij mij in huis. Tot 2 weken voor kerst ongeveer. Het solitaire leven stond vast. Het zou een lange avond worden, dat wist ik. Maar dat ie zo leuk zou eindigen en dat ie mijn leven voorgoed zou veranderen, dat wist ik toen nog niet. Met een toenmalig vriendje aan de bar, het zal als altijd wel over muziek en politiek gegaan zijn, maar door de omstandigheden ging het ditmaal ook een keertje over vrouwen. Over bekomst hebben en het mooi een tijdje voor jezelf uitzoeken. De woorden waren nog niet bestorven of de kaarten bleken anders geschud. Wij bleven de hele avond op hetzelfde plekkie, maar de overige bezoekers schikten in de nachtelijke uurtjes enigszins in. Waardoor ik plots naast dat bloedmooie meisje zat dat ik al ...

Afgelopen woensdag: ruim 15 minuten vertraging met mijn trein van Amsterdam naar Hoorn. Niets aan de hand, kan gebeuren. Wat wel een probleem wordt, is dat we aankomen op spoor 2: een smal perron met maar één uitgang. Het is krap, het is soms irritant krap. Op dat moment komt ook de trein uit Alkmaar aan, op spoor 3. Zelfde gedeelde perron, zelfde enkele uitgang. Nog net niets aan de hand. Een stroom mensen wurmt zich naar spoor 1 en richting Stationsplein. Het stroopt op bij de uitcheckpoortjes: te weinig verwerkingssnelheid voor te veel mensen in te weinig tijd. Nog steeds net niets aan de hand. Er staan nog mensen op de overgang als de bellen beginnen te rinkelen: de volgende trein uit Amsterdam kondigt zich al aan. Mensen twijfelen: terug naar spoor 2 of doorduwen naar spoor 1? Waar nog steeds mensen staan die moeten uitchecken? Het is krap, het is druk, het is irritant. Het gaat allemaal nét goed. Wat ik hoop: dat het goed blijft gaan. Wat ik wens: die poortjes weg, in- en uit...

Meertje toch. Ik was wel eens jaloers op je. Iedereen weet dat Anneke heel veel liefde heeft te geven, maar er ging wel een ongelooflijk groot deel daarvan naar jou. Jij hebt haar bijgestaan in haar zwaarste tijden, je bleef bij haar toen ze plots een ommezwaai maakte in haar leven en je besloot haar te bewaken tegen die nieuwe, die rare man die veel te groot en te lomp voor je was. Met een grote boog om hem heen, sprintend en springend als ie in de buurt kwam. Je wist: als hij weg is, komt mijn tijd weer. Dan ga ik lekker met het baasje naar boven: dan slapen we wat, dan kroelen we wat. Je verloor je broer en werd nog belangrijker voor Anneke. "Het is mijn kind", zo sprak ze altijd liefdevol over je. Vorig jaar overwon je de strijd tegen kanker. Het kostte je je staart, het kostte je je strijdvaardigheid maar je bleef. Je bleef om bij je vrouwtje te staan. Ze had je immers nodig, ze moest je koesteren , ze moest je kammen. Je leefde weer op, je sliep van de weeromstu...

Gek word ik ervan. Mijnnuon.nl MijnING.nl MijnZiggo.nl MijnNS.nl en ik vergeet er vast nog een paar. Ik werk zelf al aardig wat jaren in de communicatieve wereld, en meer specifiek in de datakant ervan. Derhalve weet ik vrij veel van bestandenbeheer en klantenbeheer in het bijzonder. Ik moet dan ook duidelijk maken dat ik het volgende beschrijf vanuit mijn gevoel als klant. Want dat ben ik natuurlijk zelf ook. In ieder geval bij die bovenstaande firma's, maar ik weet dat ik nog in minimaal 1000 andere adresbestanden sta. Ga uzelf maar eens na: nog los van uw energieleverancier, uw bank, uw zorgboer, uw internetprovider en/of kabelboer, uw mobiliteitsleverancier, uw belastingdienst en uw gemeente staat u ook nog eens in de bestanden van bedrijven die u zelf kiest. Waarmee ik zeggen wil: voor een aantal diensten zijn wij verplicht een keuze te maken omdat leven zonder energie, zorgverzekering, bankrekening, internet of vervoer niet alleen zowat onmogelij...

Met de jaren word je er beter in. Je vreest niet meer dat je mensen tegen de schenen schopt als je "Nee" zegt. Geloof me: ondanks mijn sporadisch ferme taal ben ik een weekhart die er veel over nadenkt wat anderen van hem vinden of verwachten. Moet ik blijven presteren, moet ik continue acte de présence geven? Ik leer het steeds beter. Niet meer alle drie de weekendavonden volproppen met feestelijkheden. Is de start van het weekend ronkend, dan is een van de andere dagen voor rust en contemplatie. Of gewoon allebei. Gisteren liet ik daardoor een unieke kans op een huiskamerconcert lopen, omdat ik wist dat ik anders al weer te snel in de rol van evenementen-stapelaar zou gaan spelen. Nog maar net thuis van een avond-en-nacht festivallen zou ik direct weer doorgaan naar het volgende. En waarschijnlijk met de meute meegegaan naar het concert dat na afloop elders in de stad werd gegeven. Ik weet nu dat het me niet kwalijk wordt genomen dat ik deze liet passeren Ik lee...

Eigenlijk begon het al op 31 maart. Een woest feestje met dansuurtjes tot diep in de nacht. Ton & Henriette waren - met mij- de volhouders. Zoals toen vaker gebeurde, bleef ik hangen waardoor de slaapstadia nog slechter bereikt werden dan ze door dat feestje al waren. Maar toch, maar toch: de volgende morgen op tijd eruit om brik en brak te verenigen. De bus stond klaar, alle toenmalige vaste bezoekers stapten in voor een ritje naar Amsterdam. De Heineken-brouwerij! We moesten van Cees en Nico maar eens weten waar ons geld naar toe ging. In straf tempo volgden we de rondleiding, daarna vingen we pas het echte feest aan: de proeverij. Cees Ruiter en Jules Otto hieven de klassieker "Oh Susannah" aan en vele handen landen op de lange tafels. Een kabaal van jewelste. De andere aanwezige groep, door Cees vredelievend het "COC Veenendaal" genoemd, werd overbluft en viel nog stiller dan stil. De proeverij werd een slemperij  ,waarna zich een ware diaspora ont...