Begt en de Verbeelding

  Dikke tranen, verstikte stem: gisteren was een rotdag. We moesten afscheid nemen van onze ongecontroleerde huisvriend Boef. Die naam verdiende hij toen hij tien jaar geleden ons huisje binnenkwam. We vroegen de dochters om deze beweeglijke kitten een naam te geven. Volgens mijn oudste dochter kon dat alleen maar "BOEF" worden. "Dat zie je zo, dat is een Boefie!". Quod erat demonstrandum. Hoewel de kater geen 12 ambachten heeft bekleed, was ie wel degelijk tot 13 ongelukken in staat. We konden hem - nog geen 3 maanden oud- net op tijd redden uit de vijver van buurman Bob, waar ie op zijn onhandige jacht naar huppelende vogeltjes in was beland. Druipnat en sip zat ie bij ons op een kleedje op te drogen, hij moet toen al een beetje vermoed hebben dat ie niet voor het grote geluk was geboren. Toen ie een jaartje later ook nog eens een keer ongelukkig van de schutting viel en een pootje brak, wisten we al dat deze Onhandige Harry het zwaar zou krijgen. Pootje gezet, am...

Meertje toch. Ik was wel eens jaloers op je. Iedereen weet dat Anneke heel veel liefde heeft te geven, maar er ging wel een ongelooflijk groot deel daarvan naar jou. Jij hebt haar bijgestaan in haar zwaarste tijden, je bleef bij haar toen ze plots een ommezwaai maakte in haar leven en je besloot haar te bewaken tegen die nieuwe, die rare man die veel te groot en te lomp voor je was. Met een grote boog om hem heen, sprintend en springend als ie in de buurt kwam. Je wist: als hij weg is, komt mijn tijd weer. Dan ga ik lekker met het baasje naar boven: dan slapen we wat, dan kroelen we wat. Je verloor je broer en werd nog belangrijker voor Anneke. "Het is mijn kind", zo sprak ze altijd liefdevol over je. Vorig jaar overwon je de strijd tegen kanker. Het kostte je je staart, het kostte je je strijdvaardigheid maar je bleef. Je bleef om bij je vrouwtje te staan. Ze had je immers nodig, ze moest je koesteren , ze moest je kammen. Je leefde weer op, je sliep van de weeromstu...