Begt en de Verbeelding

   T-shirts heb ik zat. Een paar planken vol, ik draag er toch al gauw een stuk of zes per week. Sommige van die T-shirts draag ik niet zomaar, daar heb ik een verhaal bij. Vandaag aflevering 31: Loose Ends. De góéde kant van social media. Vorige week maakte ik die mee toen ik op het account van Maartje Jansma het volgende zag: vanwege haar deelname aan het fijne tv-programma " 2 voor 12 " én vanwege haar verdiensten voor de alternatieve muziekscene deed muziekzaal Tivoli dit shirt in de aanbieding: 2 voor 12. Dus hup : een voor mijn lieverd en een voor mijzelve. Want : ik heb enorm goede herinneringen aan Loose Ends . Die gaan bij mij alweer 4 jaar terug (helaas was ik dit jaar niet in de gelegenheid om de reprise van het festival te bezoeken). Op een bloedhete dag in juni 2019 stapten we met een klein clubje op de trein naar Amsterdam. Pontje over, NDSM -terrein op. BAM, binnen waren we op wat een van de fijnste popfestivals van de laatste jaren moest worden. Voor mij dan h...

"These rides are not working anymore" zongen White Lies in hun openingsnummer "Farewell to the fairground". Dat durf ik nu wel tegen te spreken, want wij hadden een heerlijke ride gisteren op de 37e editie van het fameuze Dijkpop- festival  . Of we interesse hadden om een dagje naar Andijk te komen, vroeg Joost. Hij wilde ons uitnodigen voor een dagje "achter de schermen" op dit succesvolle regionale festival (waar hijzelf al sinds jaar en dag de drijvende kracht achter is) en wilde ons op deze manier bedanken voor bewezen diensten. Nou, dat gaan we dan aan! Een volle pendelbus bracht ons (en toevalligerwijze alledrie de dochters en 1 vd 2 schoonzonen) die kant op, op het terrein scheidden zich al snel onze wegen vanwege de zeer verschillende muzikale interesses: wij richting de rockpodia ,zij zwermden elders uit.  Direct werden we aangenaam verrast door het optreden van de Belgische band "The Guru Guru". Duivelsuitdrijving op muziek, zo leek het...

 T-shirts heb ik zat. Een paar planken vol, ik draag er toch al gauw een stuk of zes per week. Sommige van die T-shirts draag ik niet zomaar, daar heb ik een verhaal bij. Vandaag aflevering 27: De Volendammer Vishandel.  Paars staat me niet, dat geef ik direct toe. Ik was dan ook helemaal niet van plan dit t-shirt aan te schaffen, ik kreeg m gisteravond cadeau van mijn vrouw. We waren op het 3e Vistival, een autonoom festivalletje dat georganiseerd is door het team van de Volendammer Vishandel . Ik had me zo in het zweet gedanst bij de bandjes dat mijn vrouw het niet verantwoord achtte om in dat klamme pakkie 10 km naar huis te fietsen, ik moest droog goed aan. Vandaar dit fashion statement.  Vistival biedt ruimte aan ongedwongen geesten, het is eigenwijs en vrolijk van opzet. Dit keer geen singer-songwriter-stage (gewoon een barkruk en een gitaar, waar verder niets mee gebeurt), dit keer was er tussen de acts door een keiharde airguitar-contest. Hilarisch, een feestje vo...

Dat jaar was ik niet eens mee. Bij eerdere edities had ik al een stoot aan avonturen beleefd, het Torhout-festival kende weinig geheimen meer voor mij.  Wegens een anatomische ingreep die week liep ik wat moeilijk en het leek me niet handig om uitgerekend op de festivalweide weer te leren lopen. In gedachten was ik erbij, ik besloot zelfs om de hele groep op zondagmiddag op te wachten bij terugkomst in Hoorn. Ik strompelde naar Swaf en wachtte in de kroeg tot de bus terugkeerde. Blije gezichten alom, vermoeid doch allen zeer uitgelaten. Twee van mijn maten - ik mag om redenen van verjaring hun namen niet noemen- stapten op me af. Pakketje in de hand.  Plechtig overhandigden ze het aan mij: "Hier. Cadeautje. Zo was je er toch nog een beetje bij.'"  Ik pakte uit, het voelde zwaar. Dat bleek. Ik had een straatnaambordje in handen, door de heren uit positie gerukt van de straat van het Torhoutse ziekenhuis. Juist: de St. Rembertlaan. Dat vonden ze grappig: no...

T-shirts heb ik zat. Een paar planken vol, ik draag er toch al gauw een stuk of zes per week. Sommige van die t-shirts draag ik niet zomaar, daar heb ik een verhaal bij. Vandaag aflevering 16: Niemand Hier . Het zal je maar gezegd worden: "je bent de enige ouwe man die ik ken".  Het werd tegen mij gezegd door de sympathieke HhhH (Hoornse hip hop Held) Steven Engel. Voor de opnamen van de clip van zijn nieuwe single " Dagdromer " had ie een strenge schoonvader nodig, die zijn hoofdrolspeler even streng de regels van het ware leven zou uitleggen. Het leven kon niet altijd feest zijn, er bestond zoiets als gezins- en toekomstplanning en er moet nu eenmaal brood op de plank. Ik een pak aan, mijn serieuze bril op , voila: in no time was ik van losbol omgetoverd in een strenge meneer. De rest is geschiedenis, Steven's carrière ging sky high, hij musiceert nu met grote vaderlandse artiesten als Bart van der Weide van Racoon en Paul de Munnik van Acda &....

T-shirts heb ik zat. Een paar planken vol, ik draag er toch al gauw een stuk of zes per week. Sommige van die t-shirts draag ik niet zomaar, daar heb ik een verhaal bij. Vandaag aflevering 15: Summer Breek 2017. Het zit er weer op, 3 shirtjes alweer met de hand gewassen en ter droging opgehangen. 3 ja, want naast die van mij en die van mijn vrouw hadden we ook het shirt van onze beminnelijke vriendin Martine in de tas. Ze krijgt hem schoon en gevouwen terug.  Het was weer een heerlijke editie van een ontzettend fijn zomers festival. Heel jammer dat er niet meer volk voor uitloopt, het programma en de sfeer verdienden meer bezoekers dan er nu over twee dagen dit prachtige stukje natuur binnenstapten.  Aan de omgeving lag het niet, aan de programmering zeker niet. Aan de organisatie en aan de vrijwilligers ook niet. Want het was tiptop voor elkaar.  Zij die er wel waren, zagen een keur aan indie-bandjes, theatermakers en beeldend kunstenaars voorbij komen...

T-shirts heb ik zat. Een paar planken vol, ik draag er toch al gauw een stuk of zes per week. Sommige van die t-shirts draag ik niet zomaar, daar heb ik een verhaal bij. Vandaag aflevering 12 : Summer Breek. Festivalshirt. Maar dan net effe anders. Ditmaal geen trits met namen op de rug, nee. Gewoon plain and simple de naam van het festival. Het shirt werd gedragen door de vrijwilligers ter plaatse, bij de tweede editie van dit publieksvriendelijke evenement. Laagdrempelig, openhartig gebeuren op een prachtige locatie: op het laagste punt van de provincie, op de plaats waar een eeuw geleden de dijk doorbrak.Bij de molen van de Breek (vandaar dubbel E ipv EA ). De eerste editie was al gezellig en cultureel gezien zeer geslaagd, maar door uitermate droevige weersomstandigheden verregende de kaartverkoop. En daarmee het buffertje van de organisatoren om te prolongeren. Vijf jaar duurde het maar afgelopen zomer was het zover: een clubje zeer gemotiveerde bestuursled...