Begt en de Verbeelding

Anna Olsthoorn, 26 mei 2026 Hoe doe je dat, op aarde landen na zulke mooie berichten? Ik heb mezelf de tijd gegeven om hier heel langzaam in te groeien. Want gaat het ooit wennen, dat gevoel dat je bijna struikelt over de gelukzaligheid? Dat ik een trotse pappie ben, dat wisten jullie al lang. Maar ik ging onlangs op voor de masteropleiding. Op dit blog schreef ik al vaker over de dochters, vorig jaar schreef ik nog over de hereniging met mijn zoon. En alsof die prachtige clustering van geweldige mensen om me heen nog niet genoeg is, kwam daar ook stap voor stap de gezinsuitbreiding bij: door het samenwonen met Koen bracht dochter Luka twee nieuwe loten aan de stam, twee lieve kinderen die hier zo af en toe over de vloer hupsen. Louie, Anneke en Juul De terugkeer van Ian in mijn leven bracht ook zijn lieve en krachtige Mariëlle bij ons, ze werden daarbij vergezeld door jongeheer Daan, die daarmee dus als enthousiaste kleinzoon werd aangemeld. Dat klinkt allemaal al prachtig, maar de ge...

Gisteren was een dag van trots. We gingen aan tafel met jonge mannen. Mannen die ik al hun hele leven ken omdat ze geboren werden als zoons van een vriend van me. Die vriend, die is er langer dan vijf jaar niet meer bij, maar gisteravond bleek hoe zeer hij er nog wél is.  Ergens halverwege 20 zijn de mannen nu, ongeveer de leeftijd van mijn kinderen. Omdat we in het verleden in familieverband weekendjes op stap gingen, zijn we altijd in elkaar geïnteresseerd gebleven. De eerste insteek van de avond was dan ook om eens te horen hoe het gaat, waar iedereen mee bezig is en in welke fase van werk, wonen en leren ze zitten.  Heerlijke gesprekken, bijzondere ontboezemingen en vooral ook heel veel humor. Een humor die rechtstreeks uit de band met hun vader voortkomt, was mijn analyse. Heerlijk herkenbaar dus. De avond kreeg een nog historischer karakter toen bleek hoe gretig ze de verhalen opzogen die we over hun vader wisten te vertellen. Dat van die kaartavondjes, dat ...

Dat Nijntje een meisje was, en dat ze daar pas laat achter kwam. Een collega van mij zit volop in de voorleesleeftijd met haar dochter. We spraken over het fantastische metrum dat in de Nijntje-boeken zit. De voor te lezen tekst zit dermate goed in elkaar dat het ook jaren later nog een feest is om ze door te nemen. Als vanzelf dwaalden mijn gedachten af naar de twee meest fantastische voorleesboeken die ik in mijn jonge-pappen-tijd heb meegemaakt. Beide boeken waren van dezelfde tekenaar (en zijn vrouw, overigens) en bevatten geen tekst. Juist omdat er geen tekst in zat, werd ik gedwongen om mijn gedachten de vrije loop te laten. Een extra complicerende factor daarbij was, dat voorlezen een dagelijkse bezigheid is dus dat je niet zomaar wat kunt verzinnen. De tekst die je de ene dag verzint, dient de andere dag terug te komen. Anders wordt je daar echt door je kinderen op aangesproken. Ik heb drie dochters groot weten te krijgen, het verhaal van Monkie en "Van Mug to...