Wat weet de Wierschuur?

 

Afgelopen week kreeg ik via mijn dochter een enorme berg foto's terug die genomen waren in de tijd dat zij zelf nog niet geboren was. Maar een deel van de inhoud kende ze dan weer wel. Tussen de foto's (zo goed als allemaal genomen in het begin van de jaren 90) zaten namelijk niet alleen beelden van Wervershover kermis, reisjes naar Torhout en tripjes naar dierentuinen, nee: een fors deel van de afbeeldingen waren gemaakt op het wonderschone eiland Terschelling. Wad dan?

  
Begin jaren 90 kende Hoorn organisatiebureau Crown Avenue. Die kolderieke naam kwam simpelweg uit de vertaling van de achternamen van twee dolenthousiaste mannen die culturele uitstapjes organiseerden. Een echt bureau was het niet hoor, we bedachten alles aan de bar of aan de keukentafel. We wilden erop uit: Crown en ik namen het op ons om niet alleen busreizen naar Rock Torhout te organiseren (zie elders op dit blog), nee: we wilden ook naar het toen nog wilde en frisse Oerol-festival. Het was de tijd dat je nog niet overal kaartjes voor moest bestellen: je fietste gewoon naar de locatie van de voorstelling en zag ter plekke wel of er nog plaats was dan wel dat je het theater slechts op te grote afstand kon waarnemen. 

 

We hadden dat natuurlijk gewoon met z'n tweeën, vieren of net iets meer mensen kunnen doen, maar zo staken wij niet in elkaar: als we gaan, gaan we groot. Een speurtocht over het eiland leidde ons naar een buitendijks staande boerderij, net voorbij de dijk die bij Oosterend de "snelweg" van Terschelling afsloot. Buitendijks, dus periodiek onder water staand maar in droge en warme tijden beschikbaar voor grote groepen: voornamelijk scholen, maar soms ook theatergezelschappen en nu dus een groep van bijna 60 man uit Hoorn. Bijna 60, u leest het goed.

De Wierschuur was daar bij uitstek voor gefaciliteerd; meerdere slaapzalen met daarin weer meerdere stapelbedden, de dars van de boerderij vormde de grote centrale ruimte. In een bijgebouwtje waren een klein keukentje en dito bijkeukentje gevestigd, aan de buitenkant van de boerderij een lange rij wasbakken. Ja, echt: doucheruimtes waren er in de eerste jaren dat wij erheen gingen nog niet: die werden pas halverwege de jaren 90 aangebouwd (hetgeen bij onze groep dan weer leidde tot een legendarische run op 'douchemuntjes').

  

Crown en ik rekruteerden (voornamelijk in en rond Swaf) de medereizigers: men kon opgeven wat voor soort fiets men wenste te berijden, men kon eet- en drankwensen doorgeven, wat wij dan vervolgens gingen verzorgen. Firma Haantjes kreeg de opdracht om bij de veerhaven klaar te staan met zoveel heren- en zoveel damesfietsen als onze groep groot was. Supermarkt Cupido in Lies kreeg van ons vooraf de opdracht om boodschappen te leveren: als wij na de fietstocht over het eiland bij de boerderij arriveerden, stond het bier al koud en was er in ieder geval voor de eerste avond genoeg voorraad om een groepsmaaltijd pasta oid te maken. De Wierschuur werd voor een paar dagen ons thuis, het zou de uitvalsbasis vormen voor ritjes naar Midsland, naar West, naar Heartbreak Hotel en andere strandtenten: je kon onze Haantjes-rossen overal tegenkomen waar iets te doen was qua culturele beleving.

 

Naarmate de teneur en de toeloop van Oerol veranderde, veranderde ook de belangstelling om de Wierschuur te verlaten: waarom zou je ergens achteraan aansluiten als je zoveel cultuur en natuur op en rond de boerderij zelf hebt? Het droogvallende wad, de uitgestrekte Boschplaat: we hadden het allemaal voor het grijpen. Dichterbij waren er dan nog het voetbalveldje en de stookplek voor de kampvuren. Dat mocht toen nog (inmiddels is het wegens hinder voor de scheepvaart verboden), eigenaar Kooiman zorgde altijd voor een goed gevulde container met hout. Het leidde tot goed geoliede gesprekken tot diep in de stille Waddennacht. 

  

Een decennium na deze reeks Oerol-tochten pakte een verse groep organisatoren het over: opnieuw gingen zij met een groep naar de Wierschuur, maar nu niet meer rondom Oerol. En, significant verschil: men ging nu met de respectievelijke gezinnen richting de verschillende slaapzalen. De voorbereiding qua fiets en boodschappen was identiek aan die van ons kleine organisatiecomité, maar verder veranderde alles: de weekenden gingen grotendeels draaien om de kinderen. Dus stonden er andere bestemmingen op het programma: speeltuin Zonneweelde, de diverse stranden, de midgetgolfbaan, het Wrakkenmuseum en natuurlijk fietstochten door de duinen. 

Nog jaarlijks gaat een enthousiaste club eilandliefhebbers die grote houten deur door, nog steeds eet men gezamenlijk buiten aan de picknicktafels, nog steeds houdt men de Bonte Avond, nog steeds verzamelt men zich rondom de grote open haard: De Wierschuur is een van de betere alternatieven voor "thuis", het voelt in ieder geval zo. Die malle boerderij vormt een heerlijke satellietlocatie voor natuur- en cultuurminnende Horinezen. Gouden herinneringen, ik hoor het u zeggen.