Begt en de Verbeelding

Natuurlijk is zelftwijfel een goede eigenschap maar zoveel als ik daarvan bezit, is niet heel gezond. Waarom ik dan toch zo vaak een podium opstap, is mijzelf ook een raadsel. Wat doe ik mezelf aan, met al die quizzen, die festivalpresentaties en dat dj'tje spelen?  Vooraf altijd de kronkels, tijdens het werk (en vaak ook daarna) de harde vraag aan mezelf of ik het wel goed heb gedaan. Meestal pas achteraf , bij de "recensies" en de bedankjes besef ik dat toch veel mensen genoten hebben van wat ik zojuist heb gedaan. Het maakt dat ik er nog helemaal niet zo aan toe ben om "af te bouwen" als ik zelf vaak denk.  Want het heeft me veel en ver gebracht. Met de filmquizzen gaan we met ons team inmiddels het hele land door, grote steden rijgen we aan onze zegekar. Seizoen 7 is aanstaande, het wordt weer een trip. Als presentator stond ik voor kleine zalen, voor grotere zalen en zelfs voor megahallen met 1200 man in de microfoon de boel aan elkaar te praten....

Vijf dagen na mijn laatste examen, twee dagen voor mijn 18e verjaardag. Doordat ik zelf in de periode daarvoor een studentikoze toekomst al verkloot had, ging ik binnen een week van de schoolbanken naar de werkvloer.  Ik had me voorgenomen om binnen het jaar mijn disbalans weg te werken en daarna "voor het echie" te starten. Dat lukte, en sneller dan dat zelfs: uiteindelijk heb ik 8 maanden in de fabriek gestaan, waarbij ik als jongste medewerker nog de mazzel had dat ik - door mijn net behaalde examenvoldoende voor Frans - veel vertaling mocht doen voor de buitenlandse werknemers aldaar. Dat heeft voorkomen dat ik in al mijn onhandigheid mijn vingertoppen kwijtraakte. Al in januari 1980 kon ik Numan-Blikemba gedag zeggen en trok ik naar Amsterdam: werken bij een uitgeverij. De keuze uit twee banen : een op de orderafdeling , een op de afdeling "Bestandenbeheer". Nog immer ben ik blij dat ik de juiste keuze heb gemaakt. Nog altijd ben ik bezig met besta...

T-shirts heb ik zat. Een paar planken vol, ik draag er toch al gauw een stuk of zes per week. Sommige van die T-shirts draag ik niet zomaar, daar heb ik een verhaal bij. Vandaag aflevering 22: Keep Calm.  Hoewel ik heel graag door het leven zou willen gaan als denker, ben ik voor een even groot deel een doener. Het een sluit het ander niet uit, vooral in mijn werk heb ik daar al jaren profijt van. Natuurlijk word ik op bepaalde kundes volledig outdated door jeugdige talenten, maar ik blijf profiteren van mijn helder verstand en vooral van mijn analytisch vermogen. Veel dingen kun je jezelf aanleren, maar blijkbaar is een analytische blik een geschenk. Dat heb je of dat heb je niet.  Momenteel zit ik in een fase waarin ik buitengewoon veel productie moet draaien, veel actiecampagnes moet opleveren. En dat lukt nog steeds. Toen gisteren een collega bij mij voor vandaag een agendapunt inschoot onder de noemer "het hoofd van Bert' (omdat zij mijn hoofd wilde lenen bij h...

"Moeten we veel vaker doen" , zeiden we tegen elkaar: een overnachting elders in den lande en dan in zo'n anderhalve dag de stad en haar cultuur proberen te ontdekken. We hadden een "Nachtje weg" bon gekregen en besloten deze in Rotterdam te gaan verzilveren. Een stad zo dichtbij en blijkbaar ook weer zo ver weg. Alle Waddeneilanden meermaals bezocht, fietsen in Limburg en op de Veluwe ook vaak gedaan maar Rotterdam viel steeds af. Dat hebben we nu goedgemaakt en we zijn blij toe. Wat een heerlijk gevarieerde stad, wat een fijn mondiale uitstraling van een plek vol down-to-earth mensen. Wat als eerste opvalt aan de stad, is de architectuur. Veel meer dan het mij overbekende Amsterdam heeft men in Rotterdam gedurfd, gegokt en gewonnen. Natuurlijk is niet alles fraai aan veel van die hoge torens maar op een of andere manier past de skyline bij deze stad. Daar komt bij dat je een aantal juweeltjes tegenkomt: de kubuswoningen van Piet Blom overrompelen ...

T-shirts heb ik zat. Een paar planken vol, ik draag er toch al gauw een stuk of zes per week. Sommige van die T-shirts draag ik niet zomaar, daar heb ik een verhaal bij. Vandaag aflevering 21: de Vitruvius-man. Ben al heel mijn leven gefascineerd door Leonardo da Vinci. Erg jaloers op die man ook. Ga er maar aan staan. De man was van nature nieuwsgierig, wilde overal de oorzaak en werking van kennen. En omdat hij in een tijd leefde dat veel dingen gewoon nog niet werkten omdat ze er nog niet waren, begon hij ze zelf uit te vinden. Tuurlijk , het was een andere tijd dus vergeef je hem zijn ontworpen oorlogstuig. Maar de eerste ruwe versie van de helikopter, de werking van kanalen en waterlopen en vooral het ontleden van het menselijk lichaam zijn bijzondere ontdekkingen en uitwerkingen waar we nog steeds dankbaar voor mogen zijn. Als tiener las ik al een boek over hem, ik meen me te herinneren dat er toen zelfs ook een serie over hem op tv is geweest. De nu vertoonde serie v...

We gaan weer richting de overstap. Nog een tweetal daagjes werken, nog een paar fijne familiaire samenkomsten en nog een heerlijk weekenduitje in het vooruitzicht, maar direct daarna zal 2019 toch echt een feit zijn. Tijd voor mijn jaarlijkse overpeinzing.  Kort? 2018 was een uitstekend jaar. Anneke en ik bouwen gestaag voort aan prachtige gezamenlijke ervaringen, we blijven leuke dingen doen en we blijven elkaar tussen alle drukke bedrijven door veel aandacht geven. Dat is elk jaar weer fijn om te constateren, dat we daar gewoon lekker verder mee gaan. Love of my life, ik hoorde het liedje vorig week weer een paar keer. Het is ook heel fijn om de ontwikkeling van onze dochters te zien. Steeds meer een eigen leven, steeds volwassener en elk op hun eigen gebied volop in ontwikkeling. Studie, (samen)wonen, leven, reizen, werk, genieten: ook bij hen zijn en blijven het de componenten van het leven. Ze slagen er elk jaar weer in zich te verbeteren, te verdiepen. Dat vervu...

T-shirts heb ik zat. Een paar planken vol, ik draag er toch al gauw een stuk of zes per week. Sommige van die t-shirts draag ik niet zomaar, daar heb ik een verhaal bij. Vandaag aflevering 20: Johan Afgelopen vrijdag mocht ik weer. Meer dan 20 keer zag ik ze reeds, maar nog steeds voel ik vooraf diezelfde spanning. Het is ook niet niks. Voor mij althans. Ik vind het de beste Nederlandse band die ik ken. Misschien niet all time, maar zeker voor de periode van mijn volwassen muziekminnende leven. Je kunt er over twijfelen of het de beste live-band van het land is, dat denk ik niet. Er gaat wel eens een concert wat dan de andere. Maar de liedjes, mensen, de liedjes. Ze zijn onovertroffen. Elke keer weer ga ik voor de bijl , of het nou de up-tempo euforie van "Swing" of "Everybody knows" is, of de ingetogen pracht van schuchtersongs als "You know".: ik vind het  allemaal even mooi. Steeds opnieuw vecht ik aan het eind van het concert tegen de trane...