Begt en de Verbeelding

 T-shirts heb ik zat. Een paar planken vol, ik draag er toch al gauw een stuk of zes per week. Sommige van die T-shirts draag ik niet zomaar, daar heb ik een verhaal bij. Vandaag aflevering 27: De Volendammer Vishandel.  Paars staat me niet, dat geef ik direct toe. Ik was dan ook helemaal niet van plan dit t-shirt aan te schaffen, ik kreeg m gisteravond cadeau van mijn vrouw. We waren op het 3e Vistival, een autonoom festivalletje dat georganiseerd is door het team van de Volendammer Vishandel . Ik had me zo in het zweet gedanst bij de bandjes dat mijn vrouw het niet verantwoord achtte om in dat klamme pakkie 10 km naar huis te fietsen, ik moest droog goed aan. Vandaar dit fashion statement.  Vistival biedt ruimte aan ongedwongen geesten, het is eigenwijs en vrolijk van opzet. Dit keer geen singer-songwriter-stage (gewoon een barkruk en een gitaar, waar verder niets mee gebeurt), dit keer was er tussen de acts door een keiharde airguitar-contest. Hilarisch, een feestje vo...

  T-shirts heb ik zat. Een paar planken vol, ik draag er toch al gauw een stuk of zes per week. Sommige van die T-shirts draag ik niet zomaar, daar heb ik een verhaal bij. Vandaag aflevering 26: "Hast it tsjin my?" Afgelopen zondag hielden we alweer de vierde voorstelling in de 8e jaargang van onze filmquiz. We raken er steeds beter in, steeds helderder wordt de taakverdeling. Afgelopen zondag vereiste echter toch nog de nodige improvisatie: waar we dachten met een man éxtra de zaal tegemoet te treden, stonden we plotseling met een man mínder in Leeuwarden. Twee zieken, op een totaal van zes teamleden. plots vielen we terug op de vier founding fathers van Dial Q .  Uiteraard lukte dat, we hebben inmiddels veel ervaring in het bespelen van het publiek, we hebben veel ervaring in de technische organisatie en het opzetten van de quiz-benodigdheden. Wat daarbij enorm helpt , is een goede ondersteuning vanuit de locatie waar we ontvangen worden. Dat zat afgelopen zondag helemaal g...

  Te lang was ik er niet geweest, zo veel werd mij gisteravond duidelijk. De wereld was plat op de bek gegaan en alle leuke dingen gingen daar een tijd in mee. Bandjes kijken, daar heb ik het over. We hadden al een massa tickets voor leuke dingen in huis toen de boel stil viel en bij de eerste de beste opleving van de culturele maatschappij voegden we er nog een paar aan toe. Maar het viel vies tegen: het kwam er steeds maar niet van: van uitstel kwam nog een keer uitstel en zelfs dat werd nog weer een keer uitgesteld. Van diverse concerten hebben we inmiddels de aanschafkosten vergoed gekregen, maar die van gisteravond bleef staan. De aanhouder wint. Eindelijk konden we. Pizzaatje en biertje in de Leidsebuurt gingen aan de wandeling naar de Weteringschans vooraf.  Eenmaal binnen - na een supersnelle 1G check overigens - hapte ik naar adem. On the instant kreeg ik het gevoel weer te pakken: de ogen gleden naar het podium, de ogen gleden langs de balustrades en de balkons, de o...

  De enige vorm van marktdenken die ik machtig ben, is Nieuwmarkt-denken. Gisteren spendeerden we een middag en avond in mijn favoriete Amsterdamse buurt. Zeven jaren werkte ik er, op de prachtige Kloveniersburgwal, waarbij ik ontelbare malen een pauzerondje liep. De ene keer over de Boomsloten, de andere keer Waterlooplein en Staalstraat, dan weer de Wallen en de Oude Hoogstraat. Het was onvermijdelijk, ik werd verliefd op die hele buurt: zo authentiek Amsterdams maar toch ook zo hypertoeristisch en druk. Periodiek haal ik er mijn hart op, soms moet dat even.  We begonnen gisteren bij het Rembrandthuis, dat we beiden gek genoeg nog nooit bezochten. Prachtig, sfeervol beeldend museumpje waar je je daadwerkelijk toekijker op de grote meester waant. Daarna direct om de hoek, Waterlooplein op. De dame op zoek naar een mooie jas, ik struinen tussen de tweedehands LP's (FYI : 2 Pretenders LP's , 1 Simple Minds en 1 Stranglers, bij elkaar 20 euro). We liepen de Mozes- en Aaronkerk b...

  T-shirts heb ik zat. Een paar planken vol, ik draag er toch al gauw een stuk of zes per week. Sommige van die T-shirts draag ik niet zomaar, daar heb ik een verhaal bij. Vandaag aflevering 25: Rhino-Rino Een plaat heb ik er niet van, een cd ook niet. Wel een aantal mp3's. En een t-shirt!  Ik schrijf dit verhaaltje dan ook niet per se omdat ik het een band van wereldschokkend formaat vind, nee, ik schrijf het omdat ze voor een geweldige live-ervaring zorgen. Iedereen die ze een keer zag, zal dat beamen. Het is stuiterende stonerrock, gebracht met een woest enthousiasme en een aanstekelijke vrolijkheid.  Ik had ze in Hoorn al mogen aanschouwen (1 x op het heerlijke Vestivolt- festival, 1 x gewoon in de kroeg) maar afgelopen jaar - dat stille jaar, dat saaie jaar- kreeg ik zowaar ook een keer de kans. Ik was gevraagd om de pauzemuziekjes te draaien bij het Remind the Gap -festival. Op zich al een leuke bezigheid, vooral omdat je op een festivaldag altijd aan veel verschill...

  T-shirts heb ik zat. Een paar planken vol, ik draag er toch al gauw een stuk of zes per week. Sommige van die T-shirts draag ik niet zomaar, daar heb ik een verhaal bij. Vandaag aflevering 24: Wervershoof . Ik ben er (deze week) al 42 jaar weg, maar toevallig gaat het - in diverse gesprekken die ik voer -de laatste tijd vrij vaak over mijn geboorteplek . Januari 1980 trok ik weg, Eerst kortstondig naar een studentenflat in Amstelveen, per 1 oktober van dat jaar huurde ik een kamertje op de Koepoortsweg in Hoorn.  Ik was krap 1 maand uit huis toen mijn vader overleed. Die had bijna heel zijn leven in dat kleine huisje aan de Dorpsstraat gewoond, alwaar hij een fors katholiek gezin liet groeien en bloeien. Toen hij wegviel, waren op twee na alle broers en zussen al uitgevlogen, maar allemaal bleven we met regelmaat terugkeren naar dat warme plekje , waar onze moeder ons met voorwaarden ontving voor koffie en/of een slaapplek. Die voorwaarde was dat er wel gekaart moest worden:...

  T-shirts heb ik zat. Een paar planken vol, ik draag er toch al gauw een stuk of zes per week. Sommige van die T-shirts draag ik niet zomaar, daar heb ik een verhaal bij. Vandaag aflevering 23: Het Café . Zojuist aan de deur bezorgd door ontwerper , dj, journalist en vooral café eigenaar Joost. Hij adverteerde er gisteren mee en aangezien er voor hem en zijn gezin weinig andere inkomstenbronnen zijn op dit moment hapte ik direct toe. Van steunen is nog nooit iemand slechter geworden toch?  Joost en ik hebben iets. Iets gemeenschappelijks. We delen veel dezelfde interesses:  houden van open en creatieve communicatie, gék op muziek, liefhebber van speciaalbier, festival- en concertganger, liefde voor het uitgeverijvak en - laatst maar zeker niet minst- een ongelooflijke liefde voor het café. Joost publiceerde een tijdlang de website Westfrieslandrocks, waarvoor ik recensies schreef. Nu is hij uitgever van een magazine, waarvoor ik ook weer elk kwartaal een column lever. Wa...