Begt en de Verbeelding

Dat je door een jongere generatie overvleugeld raakt, dat is een onvermijdelijk gegeven. Dat zulks binnen je gezin gebeurt, is iets wat je aanvankelijk alleen maar kunt hopen om vervolgens - als het gebeurt- met gepaste trots aan je kinderen de dankbaarheid te tonen. Heuristiek : de kunst, de wetenschap, de leer van het vinden.  Na een paar maanden werken met omwegen, handmatige oplossingen en ook met onmogelijkheden werd het omgaan met mijn oude laptopje me langzamerhand te lastig. Ergens in de wizardjes van de update van mijn mailprogramma of mijn browser had ik vergeten een vinkje uit te klikken en ik had een verzameling malware op de laptop staan die me het gebruik bijkans onmogelijk maakte. Toen mijn dochter dat gisteren ontwaarde , greep ze in. Ik wilde haar iets tonen op een website en paste mijn sinds kort gebruikelijke omwegen toe. De dansende adverntentietjes om de gezochte materie heen irriteerden haar. Mij ook, maar ik had m.i. alles gedaan wat ik kon. Configu...

Het blijft een bijzonder gegeven: leeftijd. In het eerste deel van je leven kan ie je niet hard genoeg oplopen omdat je heel graag grote dingen wilt doen maar nog lang niet mag. Op mijn 18e rende ik het dorp uit om me storten op mijn vele levens: dat van arbeider, dat van muziekfreak, dat van kroegtijger, dat van versierder, dat van filmliefhebber, dat van cultuurvreter, dat van bescheiden steden & landen-reiziger. Wat je doet, moet je ten volle doen en zo ging ik er ook in: niets te klagen heb ik over wat ik heb gezien, gedaan en meegemaakt. naast de verdrietige kant (ik overleefde inmiddels veel te vroeg ontvallenen, een mens kan niet zonder zwarte en zware kanten) waren en zijn er vele hoogte- en lichtpunten. Inmiddels ben ik het middelbare bijna voorbij. De playboy is tot rust gekomen, zit senang als getrouwde man en vader op zijn plek. Strammer, dikker, maar ook wel wat wijzer. En dan komt het: die leeftijd. Voel mezelf nu precies op een scheidslijn zitten: dat ik aan...

Terwijl we langs de pracht en praal van de kathedraal van Estrella liepen, vertelde ik mijn vrouw het verhaal. Over hoe mijn moeder regelmatig de hier afgebeelde heilige aanriep. Antonius van Padua, (die weliswaar in Padua in het klooster overleed maar die gewoon van Lissabon kwam) is de beschermheilige van de verloren voorwerpen. Zo af en toe prevelde mijn moeder- doorgaans in ijdele hoop- : "Heilige Antonius, goede vrind, help dat ik mijn ..... vind". Op de puntjes diende dan het op dat moment vermiste voorwerp genoemd te worden. Antonius zou helpen zoeken en verdomd, soms lukte het mijn moeder ook. Of dat nu door het gebed kwam, zullen we nooit weten. Het kan dan ook geen toeval zijn dat Antonius mijn middelste doopnaam is en dat  ik op dit moment sterk de neiging heb om hetzelfde regeltje op te zeggen: ik ben al een aantal dagen ontdaan van het verlies van mijn fotocamera. In een haastig moment achtergelaten in de taxi, vlak voor het uitstappen bij terminal ...

Ongeregeld, dat waren we. Ontregeld, dat ook.  Het weekend was zwaar geweest. Met een grote groep een paar dagen pimpelen, nachtbraken en bandjes kijken. In ons jargon: met de bus naar Torhout. Vanuit de kroeg regelden we dat: tickets, plek in de bus, consumpties verstrekt door de kroegeigenaar, André en ik zetten een cryptogram in elkaar voor de heenreis. Degene die deze het eerste ingevuld inleverde, kreeg het cassettebandje dat ik gefabriceerd had met muziek van de acts van dat jaar. Zo deden we dat al jaren. Ook dit jaar -ik ben kwijt welke precies maar het moet tussen 1991 en 1993 liggen- deden we het zo. Onze vaste chauffeur Henk had ons weer fris naast de camping afgeleverd en haalde ons, allemaal iets minder fris, daar ook weer op. En toen gebeurde het. We reden nog in België , toen de bus het begaf. Langs de snelweg hebben we zo'n drie uur doorgebracht, wachtend op redding. Elke auto werd aangehouden. Op hun vraag of ze konden helpen, kregen ze de wedervraag: ...

De schrik slaat sommigen om het hart. Direct vragen over de liefde, nee sterker nog, over je liefde. Hoe daarmee om te gaan? Doe je het speels of doe je het onomwonden?  Gisteren omringden wij ons met liefde. Dat doen we vaker: met vrienden aan een restauranttafel "de leven" bespreken. Lachen, klinken, intense gesprekken, fijn eten. Het kan nooit op.  De datum van gisteren nodigde uit. 14 februari is een vol liefdesuitingen geplaveide weg en ook wij bewandelden die gister. Bij binnenkomst kregen we elk een formulier uitgereikt dat we naar eer en geweten moesten invullen. De kleur ogen van je liefdespartner invullen, dat lukt de meesten nog wel. Lievelingseten ook, maar dan: waar kun je haar/hem voor wakker maken? Hoe vult zij/hij een ideale avond met jou in? Hoever gaat zij/hij om met jou de romantiek te delen? Hoe reageer jij op flirterige aandacht voor haar/hem als die aandacht niet van jou komt?  We kregen deze gewetensvragen over ons heen, gesteld door...

Ik heb nooit helemaal op één lijn gezeten met de heersende mening. Altijd heb ik gewantrouwd, altijd ben ik een klein beetje afgeweken. Nooit uitgaan van de haakse hoek, er is altijd een helling.  Menigmaal is geprobeerd me van die helling af te duwen, menigmaal is ook geprobeerd me omhoog te trekken naar de veilige kant. Maar steeds zak ik terug. Bewust of onbewust. Omdat het prettiger is niet met zijn allen aan de ene kant van het dek te staan. Omdat het vele malen interessanter is te verkeren tussen mensen die óók afwijken. Omdat vele curieuze gedachten samen ook weer een indicatie vormen.  Of het nu gaat om Griekenland en de economie, of het nu gaat om westers versus MiddenOosters, of het nu gaat om strikte regelgeving versus gedooggedrag, of het nu gaat om punk versus mainstream:. als een magneet word ik steeds afgestoten van het gemiddelde. Dwars. Eigengereid. Tegendraads.Blind. Maar ook: Gedurfd. Bereid. Gemotiveerd. Zelfstandig. Of ik meehelp de maatschapp...

Zelf heb ik reeds lang geleden op dat kruispunt gestaan: laat ik het beslommeren, word ik actief of neem ik er juist afstand van? Ik besloot er afstand van te nemen: ik liet de religieuze vermelding uit mijn burgerlijkestand-dossier verwijderen. Ik ben officieel a-religieus. Lang was ik ook anti-religieus, nog steeds kan ik er niet de handen voor op elkaar krijgen, nog steeds zie ik meer wanklanken dan hoopvolle geluiden, maar ik ben in mijn leven wel zover gekomen dat ik iedereen zijn eigen beleving gun. Als jij vijf keer per dag, een keer per week of alleen met kerstmis even religieus wilt zijn, doe dat dan maar "red mij niet" . Probeer niet mij te overtuigen van het nut van je belangrijkste boek. Gisteren schreef ik in reactie op de gruwelijke moorden dat de daders zullen moeten accepteren dat hun boek van toen is ingehaald door de tijd. De 20e en 21eeuw hebben de wereld dermate veranderd dat hun toenmalige wetten niet meer op de maatschappij van toepassing kunn...