Begt en de Verbeelding

Ja, dat kan inderdaad verschillende kanten op. Afhankelijk van hoe je er in staat, kun je ermee richting sym, richting em, maar uiteraard ook richting anti. Zojuist ben ik even met mijn vrouw naar de vluchtelingenopvang in Hoorn gefietst. Ze had er 4 dagen vrijwilligerswerk gedaan en als ze niet ziek geworden was, zou vandaag dag 5 zijn. En zou ik ook ingeroosterd zijn. Dat liep mis, maar ze wilde toch even heen om afscheid te nemen van een aantal mensen door ze een hart onder de riem te steken bij hun vertrek vandaag. "U eh.. Schagen?" vroeg de Syrische man, met wie ze een prettig contact had opgebouwd. Hij vroeg het hoopvol. Helaas moest mijn vrouw zeggen dat ze op de volgende plek weer met anderen te maken krijgen. "Ook hele goede mensen hoor",  zeiden we. Maar we weten niet of het helpt. Ik sprak een Syrische man, leraar Engels. Goed communicatief. Miste zijn gezin, zat in onzekerheid over de vervolgstappen. Hij begon over het weer, dat het dáár nu nog 2...

Jazeker, we hadden een "great Sicilian Time". Prachtig eiland, wonderschone kunst- en natuurschatten. Stevig stukkie toeristisch, dat wel, maar dat wordt in de vorige zin dan ook verklaard. Een verslag op punten: In de vooravond arriveerden we in Palermo. Te laat om nog door te treinen naar eindbestemming Cefalu, dus we hadden op voorhand een B&B geregeld. De eigenares toonde ons aan de hand van de stadsmap waar we die avond nog even een prettige wandeling konden maken, waar de locals aten, waar men uitging en waar men "wild uitging". We hebben het die avond allemaal gezien: fijne terrasjes en nationaliteiten-restaurants (wij aten Palestijns!), maar zeker ook de groezelige steegjes waar je je kon voorstellen waar het misdadig imago van Sicilië vandaan komt. Niet dat je onveiligheid ervaart, maar wel plekken waarbij je beseft dat je goed moet opletten om maar niets aan de hand te laten zijn.  De volgende ochtend, bij daglicht, hadden we nog aardig wat...

Het wordt de grootste industrie van Nederland langzamerhand: event-marketing. Steeds groter, steeds vaker, steeds massaler. Mijn aangeboren tegendraadsheid (bedankt, moe!) zorgt ervoor dat ik steeds vaker pas voor mega-evenementen. Heus, ik kom wel aan mijn feestjes toe, ik heb echt nul komma niks te klagen over sociale contacten en over ergens komen op de wereld. Maar ik blijf blijkbaar moeite houden met opgelegd pandoer. De grootscheepse (ahum) viering van Sail ging gister aan mijn neus voorbij. We mochten van de baas een paar uurtjes eerder weg om de parade te gaan kijken maar ik had teveel op het bordje. Ging niet. Zo zorgden mijn werkzaamheden er afgelopen maandag voor dat ik Lappendag oversloeg. Die had ik echt wel willen doen, maar als ik daarmee in de knel kom met mijn vakantieplanning kies ik toch echt voor het laatste. Viert Hoorn massaal 400 jaar Kaap Hoorn: ik gun het ze maar het feestje is niet aan mij besteed. 10 dagen kermis in de stad? Ik heb bijna geen attracti...

Hittebestendig was ik destijds niet helemaal. 1986, een roerige zomer. Ik had veel aan mijn hoofd en vluchtte. Met maatje Kees Kaag trok ik naar Egypte. Bijna waren we op de heenreis al omgekomen door een gemiste afslag en een 180 graden spin dientengevolge, maar dat hebben we "thuis" maar nooit verteld. Begonnen in Caïro, al snel de sfinx en piramides "gearresteerd", en na enkele dagen door met de trein naar het zuiden. In Luxor natuurlijk de tempel van Karnak genomen (foto is van aldaar) , vervolgens met de boot over de Nijl naar de Vallei der Koningen. Via de prachtige tempel van Hatsepsut (Pssst, Hatsepsut) trokken we door. En daar begon het. Ik voelde me tijdloos in die weidse zandvlakte, nam voor even afscheid van Kees en banjerde verder en verder de zandruimte in. Flink voorzien van water, dat wel. Ijs- en ijskoud water, hetgeen niet slim bleek. Ik dronk me het leplazerus in die 45 graden Celsius-omgeving. Het vriezerniveau van het water deed mijn ma...

26 december 2002. Net terug van een paar uurtjes radiomaken met de grappigste man van Hoorn (Cornelis Putemmer dus) belandde ik op deze lange kerstavond in de kroeg. Ik was al een aantal maanden alleen, papieren getekend en alles, maar de hele zwik woonde nog wel bij mij in huis. Tot 2 weken voor kerst ongeveer. Het solitaire leven stond vast. Het zou een lange avond worden, dat wist ik. Maar dat ie zo leuk zou eindigen en dat ie mijn leven voorgoed zou veranderen, dat wist ik toen nog niet. Met een toenmalig vriendje aan de bar, het zal als altijd wel over muziek en politiek gegaan zijn, maar door de omstandigheden ging het ditmaal ook een keertje over vrouwen. Over bekomst hebben en het mooi een tijdje voor jezelf uitzoeken. De woorden waren nog niet bestorven of de kaarten bleken anders geschud. Wij bleven de hele avond op hetzelfde plekkie, maar de overige bezoekers schikten in de nachtelijke uurtjes enigszins in. Waardoor ik plots naast dat bloedmooie meisje zat dat ik al ...

Afgelopen woensdag: ruim 15 minuten vertraging met mijn trein van Amsterdam naar Hoorn. Niets aan de hand, kan gebeuren. Wat wel een probleem wordt, is dat we aankomen op spoor 2: een smal perron met maar één uitgang. Het is krap, het is soms irritant krap. Op dat moment komt ook de trein uit Alkmaar aan, op spoor 3. Zelfde gedeelde perron, zelfde enkele uitgang. Nog net niets aan de hand. Een stroom mensen wurmt zich naar spoor 1 en richting Stationsplein. Het stroopt op bij de uitcheckpoortjes: te weinig verwerkingssnelheid voor te veel mensen in te weinig tijd. Nog steeds net niets aan de hand. Er staan nog mensen op de overgang als de bellen beginnen te rinkelen: de volgende trein uit Amsterdam kondigt zich al aan. Mensen twijfelen: terug naar spoor 2 of doorduwen naar spoor 1? Waar nog steeds mensen staan die moeten uitchecken? Het is krap, het is druk, het is irritant. Het gaat allemaal nét goed. Wat ik hoop: dat het goed blijft gaan. Wat ik wens: die poortjes weg, in- en uit...

Een feestje als dat van gister. Dat zet je aan het denken. Zouden er op andere plekken op de aarde net zulke vriendengroepen bestaan? Die een jaar of 30 geschiedenis delen. Die aan halve woorden genoeg hebben. Die zoveel lol met elkaar gehad hebben dat het volstaat om een moment uit de historie op te noemen zodat in een keer de gesprekken van die avond opnieuw uit je mond rollen. Die woeste zeeën hebben bevaren om pas de laatste jaren de wind in de zeilen te hebben? Zou dat nou in , pakweg, Maleisie ook zo zijn? Of in Gabon? Zijn wij de enige gelukkigen of is vriendschap dan toch universeel? Zo'n avond was het gister. Zo een die je doet denken aan wat je zelf al die jaren hebt uitgevreten. Zo eentje die maakt dat je weet dat je bij deze groep mensen goed zit. Dat je dat bijna "je biotoop" gaat noemen, Hij werd 50, ik ben het al een tijd. Veel van de vrienden gisteravond zijn het ook of gaan hard die richting op. We deelden oude grappen, we deelden de harde muzie...