Begt en de Verbeelding

Ik zat er diep in. Van huis uit had ik meegekregen dat ik kranten en nieuws moest volgen om een beetje bij te blijven. Vervolgens heb ik er zelfs 27 jaar in gewerkt, in de media. Tijdschriften en boeken, bijna had ik ook bij een krantenbedrijf gewerkt als ik alleen maar "ja" had gezegd op het aanbod. Ik denk dat de omslag ergens kwam bij de komst van commerciële televisie in Nederland. Vanaf toen werd duidelijk dat nieuws te koop is, dat scoren belangrijk is voor het voortbestaan van het medium krant of tv. En daarmee veranderde de aard van berichtgeving grondig. Tegenwoordig maakt iedereen zich schuldig aan voxpopjes, de stem van het volk (en dan vooral het luide volk), aan scorebordjournalistiek en aan digitale steunwerving. Ik heb het nog tot 2007 volgehouden, toen heb ik de uitgeverijen gedag gezegd. Sinds die tijd probeer ik losser te geraken van het opgelegde juk. Sensationele berichtgeving, scoops. lekkages, schandalen: ik neem alles met een korreltje zout. Ster...

Er was heel wat loos afgelopen jaar. Voor mezelf concludeer ik dan ook dat 2015 teleurstellend was. Natuurlijk waren er hoogtepunten, maar het overheersende gevoel is toch niet hartstikke positief. Twee negatieve rode draden ( wat zeg ik: kabels!) liepen er wat mij betreft door dit jaar heen. De ene is de hemeltergende onverdraagzaamheid die over de Nederlanders heen is gekomen. Wat is er toch gebeurd met dat landje dat bij tegenstellingen altijd in het midden de uitweg vond? Dat andere kleurtjes, andere sekses, andere meningen en ander gedrag altijd afdeed met een "Mwoah, vreemd maar ik ben blij dat ik het niet hoef te doen" , Dit jaar kwam voor het eerst echt keihard naar buiten dat Nederlanders belangrijker zijn dan andere-landers. We moeten eerst voor onze eigen mensen zorgen en dan pas voor iemand van verderop, dat werk. Dat verbaast me , ik kan niet zo denken. En het maakt ook dat mijn hekel/afkeer/onbegrip groeit voor al die zogenaamde verontruste burgers, voor a...

Oorverdovend was ie, nietwaar? Wat een stilte heerste hier. Ik kan u verzekeren dat het allemaal maar schijn was. In mijn bezigebijtjeshoofd zoemde het dat het een aard had. Prachtige projecten slokten mijn tijd op, ze lijken allemaal nog aardig gelukt ook. Een zeer goed ontvangen filmquiz, een afscheidsfeest van de kroegbaas van het beste café van het land: ik mocht me mede inzetten voor het welslagen van die gelegenheden en het werkte. Daartussendoor verplichtte het werk waarvoor ik wél betaald krijg mij om goed op het ritme te letten, fit te blijven en vooral heel veel opgestapelde druk weg te werken. Dat kostte kracht, dat kostte nachtrust maar ook dat lijkt gelukt. Ik vlied in kalmer wateren, inmiddels. Nu die grote gekte voorbij lijkt, is het tijd om vooruit te kijken naar wat voor moois mij dan rest. Welnu, ik kan u zeggen: heel veel. Ik ben een gelukkig man. Zeker als ik - naast wat er recent bereikt is-  zie wat ik allemaal nog voor de boeg heb. Gisteravond en va...

Ja, dat kan inderdaad verschillende kanten op. Afhankelijk van hoe je er in staat, kun je ermee richting sym, richting em, maar uiteraard ook richting anti. Zojuist ben ik even met mijn vrouw naar de vluchtelingenopvang in Hoorn gefietst. Ze had er 4 dagen vrijwilligerswerk gedaan en als ze niet ziek geworden was, zou vandaag dag 5 zijn. En zou ik ook ingeroosterd zijn. Dat liep mis, maar ze wilde toch even heen om afscheid te nemen van een aantal mensen door ze een hart onder de riem te steken bij hun vertrek vandaag. "U eh.. Schagen?" vroeg de Syrische man, met wie ze een prettig contact had opgebouwd. Hij vroeg het hoopvol. Helaas moest mijn vrouw zeggen dat ze op de volgende plek weer met anderen te maken krijgen. "Ook hele goede mensen hoor",  zeiden we. Maar we weten niet of het helpt. Ik sprak een Syrische man, leraar Engels. Goed communicatief. Miste zijn gezin, zat in onzekerheid over de vervolgstappen. Hij begon over het weer, dat het dáár nu nog 2...

Jazeker, we hadden een "great Sicilian Time". Prachtig eiland, wonderschone kunst- en natuurschatten. Stevig stukkie toeristisch, dat wel, maar dat wordt in de vorige zin dan ook verklaard. Een verslag op punten: In de vooravond arriveerden we in Palermo. Te laat om nog door te treinen naar eindbestemming Cefalu, dus we hadden op voorhand een B&B geregeld. De eigenares toonde ons aan de hand van de stadsmap waar we die avond nog even een prettige wandeling konden maken, waar de locals aten, waar men uitging en waar men "wild uitging". We hebben het die avond allemaal gezien: fijne terrasjes en nationaliteiten-restaurants (wij aten Palestijns!), maar zeker ook de groezelige steegjes waar je je kon voorstellen waar het misdadig imago van Sicilië vandaan komt. Niet dat je onveiligheid ervaart, maar wel plekken waarbij je beseft dat je goed moet opletten om maar niets aan de hand te laten zijn.  De volgende ochtend, bij daglicht, hadden we nog aardig wat...

Het wordt de grootste industrie van Nederland langzamerhand: event-marketing. Steeds groter, steeds vaker, steeds massaler. Mijn aangeboren tegendraadsheid (bedankt, moe!) zorgt ervoor dat ik steeds vaker pas voor mega-evenementen. Heus, ik kom wel aan mijn feestjes toe, ik heb echt nul komma niks te klagen over sociale contacten en over ergens komen op de wereld. Maar ik blijf blijkbaar moeite houden met opgelegd pandoer. De grootscheepse (ahum) viering van Sail ging gister aan mijn neus voorbij. We mochten van de baas een paar uurtjes eerder weg om de parade te gaan kijken maar ik had teveel op het bordje. Ging niet. Zo zorgden mijn werkzaamheden er afgelopen maandag voor dat ik Lappendag oversloeg. Die had ik echt wel willen doen, maar als ik daarmee in de knel kom met mijn vakantieplanning kies ik toch echt voor het laatste. Viert Hoorn massaal 400 jaar Kaap Hoorn: ik gun het ze maar het feestje is niet aan mij besteed. 10 dagen kermis in de stad? Ik heb bijna geen attracti...

Hittebestendig was ik destijds niet helemaal. 1986, een roerige zomer. Ik had veel aan mijn hoofd en vluchtte. Met maatje Kees Kaag trok ik naar Egypte. Bijna waren we op de heenreis al omgekomen door een gemiste afslag en een 180 graden spin dientengevolge, maar dat hebben we "thuis" maar nooit verteld. Begonnen in Caïro, al snel de sfinx en piramides "gearresteerd", en na enkele dagen door met de trein naar het zuiden. In Luxor natuurlijk de tempel van Karnak genomen (foto is van aldaar) , vervolgens met de boot over de Nijl naar de Vallei der Koningen. Via de prachtige tempel van Hatsepsut (Pssst, Hatsepsut) trokken we door. En daar begon het. Ik voelde me tijdloos in die weidse zandvlakte, nam voor even afscheid van Kees en banjerde verder en verder de zandruimte in. Flink voorzien van water, dat wel. Ijs- en ijskoud water, hetgeen niet slim bleek. Ik dronk me het leplazerus in die 45 graden Celsius-omgeving. Het vriezerniveau van het water deed mijn ma...