Begt en de Verbeelding

Voor de derde keer dit jaar gingen we er een week tussenuit, voor de tweede keer deden we dat met een groep. De familie van vrienden van ons bezit en verhuurt een luxe villa in het gehucht Tregole. Dat valt op zijn beurt weer onder Castellina in Chianti, u weet dan meteen in welke streek wij ons bevonden. Cas'al Verde is een prachtige villa met zwembad en fabelhafte -klassiek Toscaanse- uitzichten, meerdere slaapkamers en badkamers. Geen probleem dus om ons 10en te herbergen. We deden wat een groep doet: gezamenlijk eten en drinken, 's avonds liedjes en een gitaar dan wel politieke of maatschappelijke discussies. We pokerden om grote en kleine blinds, we lazen en vermeden Twister. We zwommen en luierden , maar we deden ook actieve uitstapjes. Florence was een uurtje rijden, Siena zelfs nog minder. Florence was hyperdruk, het plein voor het Uffizi was overbevolkt en de Ponte Vecchio dito, maar eenmaal aan de overkant was het allemaal wat ruimer. Een uitstapje naar...

Daar lag ik dan. In de tandartsstoel, overgeleverd aan de vakkundigheid van de man die mij al meer dan dertig jaar op visite krijgt, al is het maar een paar keer per jaar. Deze keer zit ik in een sessie van 3 weken achtereen een bezoekje. Het afgelopen jaar heeft mij twee keer het lot getroffen dat er een hoekje van een tand afbrak. Wat an sich geen probleem is, maar bij mij was het frontaal. Precies op de plek waar ik u tegemoet moet lachen. Nu weet ik dat ik niet moeders mooiste ben en dat bescheidenheid mij past, maar ik ben wel regelmatig aangesproken op het feit dat mijn mondhoeken (naar boven!) en mijn lach voor een positieve bijdrage aan de sfeer in een ruimte kunnen zorgen. En juist daar was ik het afgelopen jaar een beetje te bedeesd voor. Dat gaan we dus aanpakken. Al jaren ben ik gewend aan de gedeeltelijke artificiele opvulling van diverse locaties in mijn mond, ik ben een kind van de heeeeel vroege jaren 60 en de op een na jongste van een ouder ouderpaar. Van begin...

Ik weet niet of u me gemist heeft, maar mijn afwezigheid hier heeft iets opgeleverd. Natuurlijk weet ik van mezelf ook wel dat ik meningzegger ben, dat ik me graag in discussies meng omdat ik denk dat mijn bijdrage er toe doet en omdat ik misschien kan helpen mensen de boel van een andere kant te laten bekijken. Daardoor heb ik al aardig wat actiegroepen en ideeele activiteiten achter de rug. Langzaam, heel langzaam, begin ik te veranderen. Langzaam aan sta ik anders in mijn schoenen. Nog niet omgekeerd: helemaal afstand nemen van wat de wereld bezighoudt, kan ik nog niet maar ik zie wel meer ruimte ontstaan. En dat heeft een reden. Voor mijn gevoel zijn we in oorlog. Een media-oorlog vooral. Met een enorme kracht stortten de vaderlandse (maar ook internationale) media zich op de gunst van de kijker, de lezer en de socialmedia-gebruiker. Het summum vond ik daarin het j.l. april gehouden referendum over het associatieverdrag. Moedwillig werd er een wig gedreven tussen pro- en ant...

We smijten er te pas en te onpas mee, met "vrijheid van meningsuiting". Vele bruggen zijn geslecht, maar ik merk regelmatig dat er nog een aantal paden zijn die niet betreden mogen worden. Natuurlijk, ik ben een van de vele roeptoeters maar ik doe dat vooral om te chargeren. Omdat ik zo graag wil dat de mindset van sommige mensen iets minder onwrikbaar is dan ze tot dan toe uiten. Ik heb het hierbij niet over racisme en discriminatie, niet over PVV en Pegida. Dat zijn platgetreden paden, waar al veel over gezegd is. Deskundig maar ook volledig blind en bot. In mijn leven als reaguurder merk ik dat er twee onderwerpen zijn waarmee ik vaak de hele discussie omgedraaid krijg. Waarbij dan plots de pijlen zich op mij richten. De eerste is "nationalisme". Als je meldt dat je dat niet bezit, dat je niets herkent van die "trots op ons landje' of "trots op mijn stadje". Als je daarbij uitlegt dat het hartstikke toevallig is dat je ergens geboren b...

Tijd voor de jaarlijkse stedentrip. Vorige week vertrokken we met z'n elven vanaf Rotterdam The Hague Airport (ik mag Zestienhoven zeggen) voor een 5-daagse trip naar La Citta Eterna. Vijf jaar geleden was ik er al eens, destijds voldoende inspiratie opgedaan om volmondig ja te zeggen op het voorstel van de groep dit jaar voor Rome te kiezen. Mijn hart maakte een sprongetje: terug naar de stad van historie, van architectuur en beeldhouwkunst, van kerken en fonteinen. Maar vooral naar de stad van de oudheden. Een airBNB-plek vlakbij Piazza Barberini , goede faciliteiten inpandig en in de buurt. Omdat we 's avonds aankwamen, was de woensdag vooral een reis- en installeerdag. Een matige pizza om de hoek, maar wel aan een tafel vol gezelligheid. De donderdag was groepsgewijs bepaald: we trokken in colonne door de Musei Vaticani. Schitterende plafonds, mooie tapijten en kunstwerken maar veel en veel, nee echt veel te veel te druk. Dat maakte de tocht door de gangen wat onpr...

Niet dat ik er al veel last van had, niet dat ik er ook heel veel recht op heb. Zelfvertrouwen. Het is een dingetje. Mijn zelfvertrouwen zit in een verdomhoekje op dit moment. Zware gesprekken op het werk leidden tot een verhoogde twijfel in eigen kunnen. En derhalve tot een dreinend denken, een onderbroken nachtrust wegens stevige hersenactiviteit. Zonder helemaal in details te treden, komt het erop neer dat ik leef met een ultimatum. Binnen enkele maanden moet ik bewijzen dat ik een andere werknemer ben dan ze op dit moment in me zien. Constructiever, meer teamplayer, minder uitgesproken, minder sfeerbepalend. Het zijn een reeks kwalificaties die ik als richtlijn moet gaan zien. Ik zal moeten proberen om zaken die me in het dagelijks leven moeiteloos lukken (daar gedij ik juist bij werken in groepsverband, daar toon ik aan dat ik voor meerdere doeleinden ben in te zetten en te benutten, daar probeer ik uitermate frequent sfeerverhogend te werken), om die zaken dus ook in mijn ...

Ik zat er diep in. Van huis uit had ik meegekregen dat ik kranten en nieuws moest volgen om een beetje bij te blijven. Vervolgens heb ik er zelfs 27 jaar in gewerkt, in de media. Tijdschriften en boeken, bijna had ik ook bij een krantenbedrijf gewerkt als ik alleen maar "ja" had gezegd op het aanbod. Ik denk dat de omslag ergens kwam bij de komst van commerciële televisie in Nederland. Vanaf toen werd duidelijk dat nieuws te koop is, dat scoren belangrijk is voor het voortbestaan van het medium krant of tv. En daarmee veranderde de aard van berichtgeving grondig. Tegenwoordig maakt iedereen zich schuldig aan voxpopjes, de stem van het volk (en dan vooral het luide volk), aan scorebordjournalistiek en aan digitale steunwerving. Ik heb het nog tot 2007 volgehouden, toen heb ik de uitgeverijen gedag gezegd. Sinds die tijd probeer ik losser te geraken van het opgelegde juk. Sensationele berichtgeving, scoops. lekkages, schandalen: ik neem alles met een korreltje zout. Ster...