Begt en de Verbeelding

  tussen 0 en 59  Morgen verjaar ik. Meestal geen grote gebeurtenis (al heb ik het meermaals groots gevierd), maar nu gebeurt er toch wat met me. 60. Spel het, zeg het : Z-E-S-T-I-G !   tussen 10 en 59 Er was een tijd dat ik zestig heel erg oud vond. Nog even los van het feit dat ik dacht het zelf nooit te gaan halen (daarvoor leefde ik voor mijn gevoel te onstuimig) , zestig, dat waren je ooms en tantes, dat waren je buren en die mensen van de winkel. Nu heb ik broers en vrienden in de zestig, nu zie ik het overal om me heen: zestig, dat word je gewoon. En sterker nog: er komt nog veel meer: mijn zussen en zwager doen al een tijdje iets met een 7, mijn schoonouders slaan zich er ook doorheen en over een paar jaar beginnen mijn broers (oudste nu 67) ook die getallenreeks op te slokken. Maar ik? Ik 60? Wat kan ik dáár nou mee?   tussen 20 en 59  De vorige drempeltjes nam ik tamelijk onbezonnen: bij tien was ik nog de aanstaande nerd met belachelijk hoge...

 Het was een beetje een rommeltje geworden, daar achterin de tuin. Niet gek natuurlijk als je er al 25 jaar woont. Dan ga je dingen opslaan op plekken waar je vervolgens bijna niet meer komt. Dan ontstaat er een composthoop naast je gammele zelfgebouwde schuurtje, dan gooi je restanten bouwmaterialen achter dat schuurtje waar je uiteindelijk toch nooit meer iets mee doet. Er waren uiteindelijk diverse aanleidingen om er iets aan te gaan doen: een jaar lang thuiswerken en niet op vakantie kunnen maken dat je veel meer tijd in en om je eigen huis doorbrengt. Dat vraagt om efficiënter gebruik van je ruimte. Daarnaast zorgt de nieuwe baan van mijn vrouw ervoor dat ze een e-bike heeft aangeschaft om van de ene stadswijk naar de andere stadswijk te kunnen snellen. Zo'n fiets kan niet voor het huis staan, zo'n fiets kan niet in huis staan. Dus moest er ruimte gecreëerd worden waar zo'n ding achter slot en grendel kan.   We gingen in overleg met die heerlijke meneer van klusbedrij...

 Film en muziek. Het zullen je hobby's maar zijn. Al mijn hele leven loop ik achter beide fenomenen aan, het heeft me veel gebracht. Uitermate jammer dat ik het nu niet meer buiten de deur kan beleven, maar thuis valt er ook veel te genieten.  Ik ben aan een "second life of vinyl" begonnen. Enkele jaren geleden de eerste vinylplakken weer aangeschaft, inmiddels staat er al weer een aardig rijtje hier in de kast. Daarnaast heb ik ook nog eens al mijn cd's gedigitaliseerd, hetgeen - aangevuld met wat downloads en digi-aankopen- leidde tot een zeer uitgebreide Itunes-MP3 verzameling. Die gaat voorlopig ook niet weg omdat er zoveel dingen in staan die niet op Spotify te vinden zijn en daar waarschijnlijk ook nooit zullen komen. Ik moet er niet aan denken om nooit meer De Div te kunnen luisteren, bijvoorbeeld.  Spotify, ik noemde het al. Het is hypermakkelijk, we hebben een family-abonnement hetgeen ongebreideld gebruik mogelijk maakt. Ik maak playlists als een bezetene : ...

 Het komt hard aan  Hoe zeer een bericht als dit zich ook had aangekondigd, ik had het niet in deze fase verwacht. Net een beetje aan de beterende en wijzere kant en dan toch is het opeens over.  We gingen lang terug, bijna 40 jaar. Elkaar ontmoet op een terrasje tijdens de kermis en al snel ontstond er een jarenlang makkerschap. Van die vroege middagen dat hij alvast de kroeg opengooide en ik met hem meeging om lekkere muziek door een lege kroeg te laten schallen. Van nachtelijke borrels in de Grote Waal en van toertjes in dat rare Daffie van hem. Van het schaken van vele vrouwen, van het elkaar ritueel toezingen van het liedje " My Perfect Cousin " van the Undertones. Van onze gedeelde liefde voor Britse popliedjes van Kinks tot Jam, van XTC en Blur tot Pulp. Van reisjes naar Terschellig en naar België, van midden in de nacht besluiten om de volgende dag vrij te nemen en naar de Elfstedentocht te reizen.  Maar ook van de rust die er later neerdaalde, van stapp...

  Een excelletje met alle dj-afspraken stond gevuld klaar op mijn bureaublad. Vier nog te houden filmquizzen stonden al op de agenda. Concertkaartjes hingen al - opgeprikt op de koelkastdeur - te wachten op de feestelijke datum. En toen viel alles stil.  Met een ongekende klap kwam de dynamiek van ons leven tot stilstand. Voor iedereen erg, voor iedereen lastig. Ik pretendeer dan ook niet dat juist mijn levenswijze hier het meeste last van had: geen concerten , geen kroeg , geen films in de zaal, geen feestjes. En ook: niet meer naar het werk, niet meer de stad uit, niet meer reizen om te leren. Het kon niet, het ging niet. Maar op een of andere wonderbaarlijke manier heb ik het weten te stylen, heb ik mijn dagelijkse leven een twist kunnen geven zodat  elke dag opnieuw toch weer lukt wat kan lukken. Het is allemaal relatief, het is niet uitbundig maar het draait en het heeft vorm. Zeer gelukkig kan ik me prijzen dat de daadwerkelijke ziekteverschijnselen, die dit jaar zo...

Leven langs de zijlijn, het is een zware opdracht. Maar er zit niets anders op. Het is inschikken, passen, opzij stappen en laten voorbij gaan. Mij helpt het dan altijd om gewoon de gedachten van me af te schrijven.  12 maart, die datum staat in het geheugen gegrift. BAM: kantoor dicht, stations ontoegankelijk. En nog veel meer. Voor iemand die al 40 jaar forenst, iemand die in zijn vrije tijd zoveel mogelijk tijd doorbrengt in film- en concertzalen en in (muziek)café's , voor iemand met een grote reislust, voor zo iemand is een plotse pas op de plaats een harde dobber. De dynamiek van het leven past me als een jas en daar een grote hoeveelheid palen en net zoveel perken aan te stellen is geen misselijke opdracht.  Maar het gaat. Een thuiskantoor werd ingericht en inmiddels weet ik al niet beter dan dat ik om 7.55 uur het nieuws afzet en de reis naar kantoor maak. Om 7.57 uur snort de laptop , om 8 uur heb ik doorgaans het eerste dagprogramma al opgepakt. Fan van vergaderen be...

Ze worden niet oud, de Van den Belds. Nou ja, de meesten niet. Haar broer haalde de 50 niet, zijzelf werd slechts 61. Van die 61 mocht ik er 20 meemaken, als haar op een na jongste zoon. Hoe ouder ik word, hoe meer ik besef dat ik een kopie van mijn moeder ben. Uiterlijk , zeker, ik heb niet het lange slanke Lanen-gezicht dat aan mijn vaderskant overheerst. Ik heb dat ronde en dat gedecideerde, dat bij mijn moeders kant zo past. Gisteravond zaten we bij vrienden aan tafel waar het gesprek kwam op familiehistorie. Ik betrapte mezelf erop opnieuw zeer bevlogen te vertellen over de vrouw die mij alles gaf: het opstandige en het sociale, het doorzettingsvermogen en de wens om gezien te worden als volwaardig. Ik bekende gisteravond dat ik me vaak aan haar spiegel, dat ik dingen in haar weerbarstige geest probeer te doen. Ze was er veel te kort, maar ze was er. Altijd. Vandaag, 19 juli 2020, is haar honderdste geboortedag. De eeuweling van de week, wat had ik het haar gegund.